Η Δώρα και τα τσιγάρα της

Επιασε μια απότομη, δυνατή βροχή την Παρασκευή αμέσως μετά την ταφή της Δώρας. Πολύς κόσμος. Το αξιαγάπητο της Δώρας επισκίασε τις όποιες αναστολές από τον κορονοϊό. Θυμήθηκα άλλη μια βροχή, θα πάνε τώρα και τέσσερα-πέντε χρόνια. Οκτώβρης, στην Κέρκυρα. Εχουμε πάει, με τον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών, τον ΣΦΕΑ, προσκύνημα στα άδεια μνήματα των εκτελεσμένων στο Λαζαρέτο· τους εκτελούσαν και μετά τους εξαφάνιζαν· νύχτα τους φουντάριζαν μεσοπέλαγα. Ιστορίες αγρίων…

Με τη Δώρα ήμασταν οι «άτακτοι», τα «ζιζάνια» αυτού του σεπτού, μελαγχολικού ταξιδιού: στεφάνι στο μνημείο του Κώστα Γεωργάκη, του Κερκυραίου φοιτητή στην Ιταλία που αυτοπυρπολήθηκε, τον Σεπτέμβρη του ’70, διαμαρτυρόμενος εναντίον της χούντας. Στεφάνι στους Εβραίους της Κέρκυρας που θανατώθηκαν στα ναζιστικά κρεματόρια. Λουλούδια στα άδεια μνήματα με τους επώνυμους σταυρούς δεκάδων εκτελεσμένων.

Δεν ξέρω πώς έγινε -λες και ήμασταν συνεννοημένοι-, αν και Οκτώβριος, είχαμε μαζί μας μαγιό. Κανονίσαμε λοιπόν, την άλλη μέρα να πάμε για μπάνιο εκεί κοντά στο ξενοδοχείο που μέναμε. Την «άλλη μέρα» έριχνε καρεκλοπόδαρα! «Κρίμα!» μου είπε η Δώρα, στο πρωινό, κοιτάζοντάς με το πονηρό της μάτι. «Εχασες τη μοναδική ευκαιρία να δεις την κορμάρα μου!».

Δεν παιζόταν. Στην εξορία. Στη φυλακή. Στην ΕΡΤ. Στον Εξάντα· συνιδρύτρια αυτών των επιλεκτικών εκδόσεων. Στον ΣΦΕΑ, του οποίου ήταν και αντιπρόεδρος. Παντού, η Δώρα Καλλιπολίτη-Κουλμανδά ήταν ακένωτη πηγή χιούμορ, αυτοσαρκασμού, αισιοδοξίας, ταπεινοφροσύνης και αλληλεγγυότητας. Ο άνθρωπος που γίνεται ωραίος όταν είναι και παραμένει άνθρωπος.

Ναι, μπορείς να πεις για κάποιους ανθρώπους: Θα μας λείψουν. Θα αφήσουν ένα κενό ανάμεσά μας. Θα μείνει άδεια η καρέκλα πλάι μας. Η Δώρα θα μας λείψει. Είναι αυτό που έγραψε, συνοπτικά, την Πέμπτη η Νόρα Ράλλη: «Η Δώρα ήταν πάντα εκεί!». Η Δώρα και τα τσιγάρα της!..