Καλή είδα την είδηση ότι τα περίπου εγκαταλειμμένα, εκτός από ένα-δυο, έντεκα ιστορικά Ανθοπωλεία της Βουλής σχεδιάζεται να βγουν από την εγκατάλειψη και ο χώρος, αν όχι να επανέλθει στην πρότερη μορφή, πάντως να μην εμφανίζει τη σημερινή εικόνα ημιθανούς ερημίας. Πολύ περισσότερο, αφού στον σχεδιασμό –και την απόφαση– μετέχουν ο πρόεδρος της Βουλής και η υπουργός Πολιτισμού, που, προσωπικά, θεωρώ αρνητική την έως τώρα παρουσία τους. Είναι ώρα να δείξουν και κάτι καλό. Το ότι το έργο, όπως διάβασα, «αποτελεί δέσμευση» του πρωθυπουργού, δεν λέει κάτι ιδιαίτερο πέραν της προβολής, γιατί, αν λογαριάσουμε τις κατά καιρούς πρωθυπουργικές «δεσμεύσεις», ποιες και πώς τηρήθηκαν, πάει μακριά η βαλίτσα.
Εκείνο που δεν μ’ άρεσε, αλλά είναι και ζήτημα γούστου, είναι ότι στην αρχιτεκτονική μελέτη, που ήδη ενέκρινε το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, «αφαιρούνται οι πρόσθετες εξωτερικές κατασκευές, οι οποίες αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του μνημείου», που πιθανότατα περιλαμβάνονται και οι κρυστάλλινες μαρκίζες, πρόσθετη μεν κατασκευή, αλλά, πιστεύω, αρμόζουσας στο μνημείο καλαισθησίας. Μακάρι, όταν με το καλό ολοκληρωθεί το έργο και παραδοθούν στο κοινό οι σύνθετες χρήσεις του: ανθοπωλεία και εκθετήρια εκδόσεων της Βουλής, εκδόσεων αλλά και αντιγράφων αρχαίων έργων (προς πώληση υποθέτω) του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων, να έχουν, επιτέλους, αποξηλωθεί και οι πρόσθετες κατασκευές της έναντι «αναπλάσεως» της Πανεπιστημίου.
Διότι, αν τα Ανθοπωλεία ανακτήσουν την «παλαιά αίγλη» και ξαναγίνουν «τοπόσημο της Αθήνας» (δεν τα λέω εγώ, οι ίδιοι τα λένε…), θα είναι κρίμα (υπάρχει λέξη βαρύτερη, συνηθέστερη, αλλά την αποφεύγω) σε σχέση «συνομιλίας» με το επαγγελλόμενο αγλάισμα των Ανθοπωλείων της Βουλής (παλιά τα λέγαμε και Λουλουδάδικα, ο πρόεδρος της Βουλής… καινοτομών τα αποκάλεσε «Ανθοπρατήρια», ας το καταπιούμε…) να είναι οι φοίνικες και ζαρντινιέρες της «Μεγάλης Βρετάνιας» και της Πανεπιστημίου.
