Ο στρατηγός Στ. Σαράφης

Από παιδί –μαθητής ακόμα στο Δημοτικό– θυμάμαι τον σκοτωμό από τροχαίο στην παραλιακή του στρατηγού Στέφανου Σαράφη, αρχηγού του ΕΛΑΣ. Αριστερή οικογένεια, τουλάχιστον εντυπωσιακά παράδοξο το τροχαίο, περίπου συνέπεσε, ένα μήνα μετά, με τον θάνατο του πατέρα. Ακόμα έχω στ’ αυτιά μου την «ετυμηγορία» στα αριστερά σπίτια: «Τον φάγανε!»

Τώρα που καλοκαίριασε κι έπιασα τα παράλια, βλέπω σχεδόν καθημερινά τον στρατηγό καβάλα στ’ άλογο, λίγο πριν από το Ελληνικό, πλάι στο ρέμα των Τραχώνων, ακριβώς στο μέρος που χτυπήθηκε θανάσιμα, μεσημέρι Παρασκευής, δύο παρά είκοσι, σαν σήμερα, 31 Μαΐου 1957· η πινακίδα στο βάθρο αναγράφει 30 Μαΐου, προφανώς λάθος. Αναγράφει όμως ότι και «δολοφονήθηκε»: «Εδώ δολοφονήθηκε…».

Δεν σκοπεύω να κάνω αναπαράσταση «εγκλήματος». Τη μνήμη του στρατηγού προσπαθώ να ανορθώσω, έτσι κι αλλιώς ιστορικής, σημαντικής κατά τη γνώμη μου, προσωπικότητας. Ομως το «παζλ» του συγκεκριμένου τροχαίου: εποχή, σημείο, συνθήκες, προσωπικότητα θύματος, ενθαρρύνουν δεύτερες (και τρίτες!) σκέψεις:

Ο στρατηγός και η γυναίκα του, Μάριον, Αγγλίδα αρχαιολόγος (γνωρίστηκαν στη Μήλο το ’35, όπου η Μάριον έκανε ανασκαφές και ο στρατηγός την πρώτη εξορία του, ως βενιζελικός κινηματίας του ’35), κατοικούν στον Αλιμο, διασχίζουν τη λεωφόρο Ποσειδώνος για κολύμπι, έχουν σχεδόν φτάσει στη νησίδα… Δύο αυτοκίνητα, μια πράσινη Μπουίκ κι ένα μαύρο (κάτι… αυτό εξαφανίστηκε από τη δικογραφία) εμφανίζονται ξαφνικά, τρέχοντας ιλιγγιωδώς, η Μπουίκ πέφτει στο ζευγάρι, το τινάζει είκοσι μέτρα.

Ο στρατηγός –βουλευτής της ΕΔΑ τότε– πεθαίνει λίγο μετά σε κοντινή κλινική, η Μάριον επιζεί αλλά με σοβαρό πρόβλημα αναπηρίας έκτοτε, ο οδηγός είναι Αμερικανός υποσμηνίας που υπηρετεί στη βάση του Ελληνικού, η δίκη του, ένα χρόνο μετά, είναι δίκη-«τράνζιτο» (καταδίκη εξαγοράσιμη και κάποια αποζημίωση)· έκτοτε τα ίχνη του χάνονται. Η τότε κυβέρνηση, της ΕΡΕ, δεν εκπροσωπήθηκε στην κηδεία του στρατηγού στη Μητρόπολη.