Στο ίδιο έργο θεατές

Τα ονόματα μόνο αλλάζουν· αν και αυτά όχι πάντα. Ολα τ’ άλλα είναι πανομοιότυπα· πιστά αντίγραφα: ανάφλεξη – εκεχειρία – ανάφλεξη… και πάλι απ’ την αρχή. Βομβαρδισμοί εκατέρωθεν από ξηράς – αέρος. Δηλώσεις αμφοτέρων των πλευρών εμπρηστικές. Μεσολαβητές… ΟΗΕ… διεθνής κοινότητα. Συνιστούν κατάπαυση πυρός και έναρξη διαπραγματεύσεων. Εξ αποστάσεως. Προστίθενται και κάποιοι νεκροί, συνήθως εξ αμάχων, κατά… προτίμηση γυναικόπαιδα. Κάποιες υλικές καταστροφές… Και η ζωή συνεχίζεται, μέχρι την επόμενη ανάφλεξη.

Το συνηθίσαμε τόσο, που δεν μπορείς καν να το πεις «σκηνικό τρόμου». Ταιριάζει καλύτερα -όσο κι αν ακούγεται ανατριχιαστικό- το «σκηνικό ρουτίνας»! Και δεν υπάρχει χειρότερη τραγωδία κι από την τραγωδία καθαυτή, από τη ρουτίνα της. Από το να αφεθεί, να την αφήσεις, να ρουτινιάσει και να φύγεις στη μέση του έργου, βέβαιος ότι το έχεις ξαναδεί σε νιοστή επανάληψη.

Πάνε τώρα 73 χρόνια. Τότε, το 1948, ιδρύεται το κράτος του Ισραήλ (καταφανώς σε βάρος των Παλαιστινίων· στην παλιά Γεωγραφία του δημοτικού διαβάζαμε, τότε, για χώρα που λεγόταν Παλαιστίνη· τα ξεχάσαμε αυτά μετά). Σχεδόν ταυτόχρονα σημειώνεται ο πρώτος Αραβο-ισραηλινός πόλεμος. Την επόμενη χρονιά, 1949, δημιουργείται, δυτικά της ζώνης πρώτης εκεχειρίας η (παραθαλάσσια) Λωρίδα της Γάζας. Η Παλαιστίνη της Γεωγραφίας γίνεται «οικισμός» και Οργάνωση Παλαιστινίων, «τρομοκρατική» κατά τους Ισραηλινούς, Αλ Φατάχ ή Χαμάς για τους -διχασμένους- Παλαιστινίους. Εκτοτε, ανταλλάσσονται πυρά και θύματα, όπως άλλοι αλλάζουν δαχτυλίδια αρραβώνων. Ματωμένοι γάμοι!

Η «Ποντικοπαγίδα» («Mousetrap»), έργο μυστηρίου μετά δολοφονίας της Αγκαθα Κρίστι, ξεκίνησε να παίζεται στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου το 1952. Παιζόταν συνεχώς (ονόματα αλλάζανε κι εκεί), μέχρι 16 Μαρτίου 2020, όταν οι παραστάσεις διακόπηκαν αναγκαστικά λόγω Covid. Διαβάζω τώρα ότι τα ήδη «γονατισμένα» από την πανδημία νοσοκομεία της Γάζας δυσκολεύονται να περιθάλψουν τους τραυματίες του εν εξελίξει νέου πολέμου. Εδώ τελειώνει η λογική!