Οι μητέρες των ονείρων μας

Αντιγραφή από προσωπικό ημερολόγιο: «Κυριακή, 9 Μαΐου, 5:52 π.μ. Σε “τσόντα” ύπνου (μισή ωρίτσα ακόμα…) είδα τη μάνα μου. Ημουν με τη γυναίκα μου, σε κουζίνα σπιτιού για πρωινό, κάπως εκνευρισμένος, που δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τον κρόκο από το ασπράδι αυγού, ώστε να βουτήξω ψωμί και να το φάω ωμό (όνειρα είναι, του κεφαλιού τους κάνουν!). Η γυναίκα μου δεν μπορούσε να με βοηθήσει, ούτε τα νεύρα να μου καλμάρει.

»Τότε εμφανίστηκε η μάνα μου, πάνω από το κεφάλι μου, στωική: “Ασε με να σου δείξω αγόρι μου…” είπε. Πήρε ένα μαχαίρι. Χτύπησε με το μαχαίρι τη μύτη του αυγού, όπως κάνουμε στα μελάτα. “Μα είναι ωμό!” αντέδρασα. “Μη βιάζεσαι… Ασε και θα δεις!” με καθησύχασε. Αφαίρεσε επιδέξια το τσόφλι, άδειασε στην άκρη του πιάτου το ασπράδι και, πιέζοντας το τσόφλι, σαν ελαστικό, έβγαλε προσεκτικά τον κροκό. “Ωραία;” ρώτησε με γαλήνιο χαμόγελο απλωμένο στο πρόσωπο.

»Γαλήνεψα κι εγώ. Τη θαύμασα: “Πώς τα κατάφερες;” τη ρώτησα. Είχε κάνει κάτι, για μένα, ακατόρθωτο! Το γούστο είναι ότι δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να έχω φάει –έστω λαχταρήσει να φάω– αυγό για πρωινό. Εκτός από τα ρουφηχτά, που μας έδινε η μάνα μας, όταν ήμασταν παιδιά, για να δυναμώσουμε, που τα τρυπούσε με τη βελόνα στη μύτη και στον πάτο, αλλιώς δεν ρουφιόντουσαν!

»Εκεί που έπαθα τη μεγάλη πλάκα μου ήταν όταν, μετά, άνοιξα το laptop και είδα στο Google ότι σήμερα, 9 Μαΐου, είναι Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας. Συμπτώσεις; Δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Οι συμπτώσεις είναι ραντεβού (Μπόρχες). Είχα αλλάξει ειλημμένη απόφαση το προηγούμενο βράδυ, και είδα στον ύπνο μου τη μάνα μου να μου αποδεικνύει ότι και το ακατόρθωτο μπορεί να πραγματοποιηθεί. Απλώς, θέλει τον τρόπο του!».