Την είδα τη Δευτέρα, λίγο μετά την Καλοπούλα, πατημένη από ρόδα με μυρμήγκια ολόγυρα· οχιά θύμα της ασφάλτου. Λυπήθηκα. Αυτή την εποχή, τα φίδια μόλις αφυπνίζονται από τη χειμέρια νάρκη και είναι ακόμα ζαβλακωμένα, άρα απρόσεχτα. Θυμήθηκα τότε που είχα κάνει την Τρίτη Ματιά για την πανίδα στον Υμηττό, με αφορμή μια δενδρογαλιά, αρκετά μεγάλη, πάνω από μέτρο. Ηταν το καλοκαίρι του ’13.
Είμαι από αυτούς που τρομάζουν μεν, άμα δούνε ξαφνικά μπροστά τους να πετάγεται φίδι, αλλά δεν χέζομαι και πάνω μου. Αν μάλιστα διακρίνω φίδι από απόσταση (ασφαλείας) και διασταυρώνονται οι δρόμοι μας (έχει συμβεί πολλές φορές στην Τήνο, αρκετές στο Πήλιο, συνέβη και τότε με τη δενδρογαλιά στον Υμηττό), δίνω προτεραιότητα στο φίδι: στέκομαι και το αφήνω να περάσει και περνάω μετά.
Γιατί γνωρίζω ότι ένα φίδι –όπως και κάθε έμβιο φυσικό προϊόν, πλην του ομιλούντος (και ουχί απταίστως) γνωστού διπόδου– δεν βγαίνει στην αγορά για σόπινγκ ή για σουλάτσο, βγαίνει για νερό και τροφή. Κυρίως αναγνωρίζω ότι το βουνό και το δάσος είναι ο χώρος του. Εγώ ο άνθρωπος (μετά τον Αδάμ και την ευπιστία της συζύγου του) εισβάλλω στο χώρο του ως πρώην συνιδιοκτήτης. Αλλοτε για να τον λεηλατήσω ποικιλοτρόπως, κόβοντας και χτίζοντας για παράδειγμα. Αλλοτε για να κάνω μια ανέμελη βόλτα, με το πόδι ή με ποδήλατο, μετά από πίεση ευθυνών για το μέλλον της χώρας (ο λόγος το λέει…), έτσι σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης.
Οσο για κάποιες φράσεις παροιμιώδεις, αφοριστικές έως αποτροπιαστικές για τα φίδια, όπως: «φίδι έτρεφα στον κόρφο», «φίδι κολοβό», «οχιά διμούτσουνη», «μαύρο φίδι να σε φάει», «φίδι ύπουλο», «μάτι φιδίσιο» και άλλα παρόμοια (εξαιρείται το «φείδου χρόνου»), αφορούν αποκλειστικά ανθρώπους και αδικούν προσβλητικά τα φίδια!
