Ηταν ακριβώς τέτοιες μέρες. Μια βδομάδα πριν από το Πάσχα. Ξημέρωνε του Λαζάρου, 26 Απριλίου 1986, όταν έγινε το πυρηνικό δυστύχημα στον αντιδραστήρα 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας στο Τσέρνομπιλ. Τότε ήταν ακόμα η Σοβιετική Ενωση με τον Γκορμπατσόφ. Και πάνω που μαθαίναμε τι θα πει περεστρόικα, τρέχαμε να μάθουμε τι είναι τα μπεκερέλ και στρόντια (όπως τώρα, υποκείμενα νοσήματα και επιδημικά φορτία…) και γιατί κινδυνεύουμε από φράουλες.
Τώρα το Τσέρνομπιλ, σε μόνιμη πλέον καραντίνα ακτίνας 18 χιλιομέτρων, ανήκει στην Ουκρανία· άλλα προβλήματα κι εκεί… και η Ρωσία του Πούτιν κάνει παρελάσεις επίδειξης ισχύος, από κοντά και ο Μπάιντεν, τα δικά του. Λες και πάμε για δεύτερο Κριμαϊκό πόλεμο. Κι ούτε που καταλάβαμε ποτέ τι συνέβη τότε στο Τσέρνομπιλ. Πόσο το πλήρωσε η ανθρωπότητα και ακόμα το πληρώνει.
Αρχισα τότε, κάτι σαν «τάμα», κάθε χρόνο τέτοια μέρα να γράφω ένα χρονογράφημα στην «Ελευθεροτυπία» επιμένοντας ότι η ανθρωπότητα δεν είναι έτοιμη να περάσει στην πυρηνική εποχή, από παραγωγή ενέργειας. Είκοσι χρόνια έγραφα. Μετά ήρθε η Φουκουσίμα. Αλλος πυρηνικός αντιδραστήρας εκεί που… δυστύχησε, 11 Μαρίου 2011. Αλλά η Ιαπωνία ήταν στο «κλαμπ» της Δύσης, σε θέση διακεκριμένη. Σαν να μην έγινε τίποτα!
Μετά ήρθαν οι «ήπιες» μορφές ενέργειας, οι «εναλλακτικές», «ανανεώσιμες». Και βλέπουμε τώρα τι γίνεται με τα αιολικά πάρκα και το άπληστον των εγκαταστάσεων· μέχρι άδειες παίρνουν ότι είναι… αξιοθέατα! Τα θυμήθηκα όλα, ατάκτως, διαβάζοντας στην εφημερίδα των Κωνσταντινουπολιτών «Ο Πολίτης» (Απρίλιος), ότι προχωράει… πανηγυρικώς ο Πυρηνικός Σταθμός Ενέργειας (ρωσικής τεχνολογίας) στη γειτονιά μας, στο Ακούγιου της ΝΔ Τουρκίας, απέναντι από την Κύπρο, απόσταση 25 χλμ. από ρήγμα που έδωσε σεισμούς πέρσι. Υπολογίζουν εγκαίνια 1.3.23! Κάπως έτσι δεν έγινε με τον κορονοϊό; Πώς άρχισε η μετάδοση; Αδιόρθωτοι!
