Δυο υποθέσεις, που θα τις έλεγα συγγενείς. Αν όχι ακριβώς συγκοινωνούντα δοχεία, πάντως με διασταυρούμενες διαδρομές, στενή συγγένεια και σε μία συγκυρία που, αν μη τι άλλο, προκαλεί απορίες και ανάλογες υποψίες. Η υπόθεση φύλαξης του τηλεπαρουσιαστή Μένιου Φουρθιώτη και η υπόθεση δολοφονίας του δημοσιογράφου – ερευνητή Γιώργου Καραϊβάζ. Που δεν γνωρίζω αν ο δολοφονηθείς φυλασσόταν (αν και δεν δημοσιεύτηκε κάτι σχετικό) ή αν είχε ζητήσει να φυλάσσεται. Κάτι που όμως δεν απαντά στις απορίες ούτε διαλύει τις υποψίες.
Ποια δουλειά έκανε ο τηλεπαρουσιαστής, εξαιτίας της οποίας δεχόταν απειλές, που η αστυνομία, προφανώς τις αξιολόγησε ως βάσιμες· αλλιώς δεν θα τον φρουρούσε και μάλιστα με ισχυρή δύναμη. Τι ερευνούσε ο ερευνητής δημοσιογράφος και αστυνομικός συντάκτης (από τους επαρκέστερους στο είδος του) που εκ του αποτελέσματος πλέον κρινόμενο (δεν μιλάμε για απειλές και αορίστως) τον οδήγησε στο θάνατο, μέρα μεσημέρι δε, έξω από το σπίτι του.
Δεν με ενδιαφέρει τι λέει η κυβέρνηση ούτε τι αντι-λέει η αξιωματική αντιπολίτευση. Πιστεύω –το έχω ξαναγράψει, έχει πλέον και θεαματικά αποδειχθεί– ότι η σημερινή κυβέρνηση, από καθαρά πολιτική επιλογή, έχει στρέψει το ενδιαφέρον της αστυνομίας περισσότερο στην αποτροπή και καταστολή κοινωνικών διαμαρτυριών και εκδηλώσεων (τις τελευταίες, πάντα υπό την απειλή ενδεχόμενης εξάπλωσης της πανδημίας· αυτό είναι στάνταρντ), παρά στο ποινικό έγκλημα. Η δε αξιωματική αντιπολίτευση θεωρώ ότι βαδίζει κάπως παράλληλα με τα γεγονότα· της λείπει το εύρος της ανάλυσης και το βάθος της ερμηνείας.
Η συγγένεια των δυο υποθέσεων τώρα –εξ αυτής και οι υποψίες– είναι ότι εκδηλώθηκαν σχεδόν ταυτοχρόνως και μάλιστα σε χρονική στιγμή, όπου ο «χάρτης» ηθικής της χώρας αποκαλύπτει αναδρομικά ή εμφανίζει τρέχοντα όλο και πιο πολλά μελανά στίγματα. Οι αιτίες –έχει πει ο Κικέρωνας– είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσες από τα γεγονότα…
