Δεν θυμάμαι πότε και πώς γνώρισα τον Μιχάλη Αδάμ· έχουν περάσει άλλωστε τόσα χρόνια από τότε! Θυμάμαι μόνο ότι μου τον γνώρισαν ο αξέχαστος Γιώργος Γλυνός και ο Δημήτρης Παπαχρήστος. Θυμάμαι όμως, ζωηρά, από τον Μιχάλη δύο γεγονότα, που περίπου ζήσαμε μαζί, και μια αίσθηση ανυπέρβλητη: το χαμόγελό του, το χαμόγελο των καταδεχτικών ανθρώπων, αυτών που γελάνε με την καρδιά τους. Τα γεγονότα περιγράφονται, το χαμόγελο… μόνο όσοι γνώρισαν τον Μιχάλη θα το θυμούνται πάντα!
Κάναμε κάτι εκπομπές με τον Παπαχρήστο τότε, μέσα του ’90, στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Ο Μιχάλης είχε πάει «για λίγο» στη Νέα Υόρκη (και έμεινε δεκαπέντε χρόνια!). Είχε αφήσει, νομίζω, το δασκαλίκι, τον είχε τραβήξει η δημοσιογραφία, έκανε εκπομπή στο «Ράδιο Κόσμος» της Νέας Υόρκης. Οπου και κάλεσε τον Παπαχρήστο. Λίγο πριν, ο Μιχάλης είχε ξετρυπώσει, από Ελληνα μετανάστη συλλέκτη, τα εντελώς ξεχασμένα ελληνοαμερικάνικα (στη γλώσσα τη λεγόμενη greeklish) ρεμπέτικα και άλλα άσματα. Συνέβη λοιπόν το εξής: Ο Μιχάλης και ο Δημήτρης παρουσίαζαν και μετέδιδαν από το «Κόσμος» της Νέας Υόρκης αυτό το, έως άγνωστο τότε στην Ελλάδα, μουσικό υλικό κι εγώ το αναμετέδιδα, με ραδιοφωνική γέφυρα, από τα στούντιο της Αγίας Παρασκευής. Ετσι πέρασαν, χάρη στον Μιχάλη, αυτά τα τραγούδια στην Ελλάδα, που έκαναν και σχετική επιτυχία.
Το άλλο είναι, εκπομπή που κάναμε πια με τον Μιχάλη, οι τρεις μας, στο Δεύτερο. Ιδια εποχή. Οπου μέσα στα πολλά ενδιαφέροντα -ήταν άμεσος άνθρωπος, ντρέτος, χωρίς επιτήδευση, ήξερε και να ρωτάει!- μας πληροφόρησε ότι Ελληνας μετανάστης, μέλος, πιθανότατα, ισπανικής αποστολής (Γιαννόπουλος, οι πιο πολλοί στην αποστολή ήταν Πελοποννήσιοι) ίδρυσε το πρώτο σχολείο στη Βόρεια Αμερική, στον Αγιο Αυγουστίνο της Φλόριδας (1710-1715), το οποίο μάλιστα ήταν ξύλινο· και εξακολουθεί να είναι, αφού διατηρείται, ως μουσείο πλέον. Μνήμες. Ανεξίτηλες!
