Κόσμος πάει κι έρχεται

«Κόσμος πάει κι έρχεται κι έρχεται και χάνεται/ όπως ένας χείμαρρος στο μεγάλο δρόμο/ και ζητώντας τ’ όνειρο που ποτέ δεν πιάνεται/ τα χαμένα χρόνια μου σκέφτομαι με τρόμο…». Ηταν ένα παλιό τραγούδι, ένα βαλσάκι. Συνθέτης: Μενέλαος Θεοφανίδης, στιχουργός: Κώστας Πρετεντέρης, ερμηνεία: Καίτη Μπελίντα, 1955, από την επιθεώρηση (έχει και ο τίτλος της επιθεώρησης τον ιδιαίτερο συμβολισμό του!) «Η Ελλάδα για την Ελλάδα».

Παλιά ιστορία! Η Ελλάδα για την Ελλάδα, η Ελλάδα (που να) ανήκει στους Ελληνες… περισσότερο ως ευχή ή δημαγωγική επιλογή και λιγότερο ως ενεργητική επιδίωξη. Οχι ως όραμα, αλλά ως πολιτική απόφαση και πολιτικό σχέδιο με σάρκα και οστά. Μια Ελλάδα που να μετράει, για τους πολίτες της, τους συμμάχους της, το διεθνές περιβάλλον, που να έχει βάρος, όχι να σηκώνει συνεχώς βάρη και να τρέχει, με το περίστροφο χρεών στην πλάτη, να βρει την άκρη του κουβαριού.

Τότε, το 1955, μόλις είχαμε βγει από έναν εμφύλιο, έτρεχε (κάποιο μέρος λοξοδρόμησε…) το περίφημο σχέδιο Μάρσαλ, οι φαντάροι μας επέστρεφαν (μείον οι νεκροί) από τον πόλεμο της Κορέας, ο Παπάγος είχε αποδημήσει, ο Καραμανλής ντεμπουτάριζε πρωθυπουργός και ιδρυτής κόμματος… κόσμος πήγαινε κι ερχότανε. Διάβαζα στη χθεσινή «Εφ.Συν.» τους τίτλους των πολιτικών θεμάτων, του εξής… ενός: των διαπραγματεύσεων για το χρέος: «Θα πληρώσουμε μόνο αν…», «Σκληρό πόκερ μέχρις εξαντλήσεως», «Κρίσιμη συνάντηση κορυφής των δανειστών στο Βερολίνο», «Μέτωπα που έκλεισαν και χάσματα που παραμένουν», «Πώς “διάβασαν” τα ξένα ΜΜΕ το άρθρο Τσίπρα» (στη «Μοντ») και (το θέμα του «τριημέρου») «Γιατί “κόπηκε” η Ελενα» (Παναρίτη).

Κόσμος πάει κι έρχεται και τώρα, με σχέδια, στον χαρτοφύλακα ή στο laptop, είτε απρογραμμάτιστα: όπως πάει∙ αρκεί να περάσουμε κι αυτή τη στροφή… Νομίζω πως η τακτική… βοράς χρόνου εξαντλήθηκε. Αρχίσαμε, σαν φίδια, να τρώμε την ουρά μας…