Πιο πέρα από τις καταδίκες

Ο Χριστός και η Παναγία να μας φυλάνε από τους βλάκες· θα έλεγα, και ο ΔΙΑΣ, αλλά ίσως κάποιοι το παρεξηγήσουν. Να μας φυλάνε διότι, τον κακό, το μοχθηρό, τον εγκληματία, τον όποιον του Ποινικού Δικαίου, κουτσά-στραβά, τον καταφέρνουμε και μόνοι μας, χωρίς εξ ύψους βοήθεια· από κάπου τους πιάνεις. Ο βλάκας δεν πιάνεται από πουθενά. Γι’ αυτό, Λιάνα Κανέλλη, δεν είναι να το παίρνεις και επί πόνου. Μην το κάνουμε και θέμα. Δεν κατάλαβε το παιδί.

Ελεγα, λοιπόν, στα προηγούμενα σημειώματα, ότι στη στροφή της Νέας Σμύρνης (όχι στη στροφή επί της Συγγρού προς Νέα Σμύρνη, αλλά στην πολιτική στροφή που σημειώθηκε στη Νέα Σμύρνη· «Τα σκίσαμε τα Εξάρχεια!» μου έλεγε Νεοσμυρνιώτης) είχαμε μία -σημαντική πιστεύω- σχάση στον πυρηνικό αντιδραστήρα του πολιτικού γίγνεσθαι που αποδίδεται εν συντομία στο τρίπτυχο: δράση – αντίδραση – έκρηξη. Από κοντά, ο καταδότης βουλευτής της Ν.Δ. Ρουφιαντίνος Κυρανάκης. Και για να μη μείνει η παραμικρή αμφιβολία, η «μαύρη Πέμπτη της Θεσσαλονίκης»· αποκορύφωση αίσχους: σε προαναγγελθείσα λήξη κατάληψης, προαποφασισθείσα βίαιη έξωση· εθνοσυμμοριτισμός που σπάει κόκαλα.

Το πιο πληκτικά μονότονο (επανέρχομαι στη Νέα Σμύρνη), είναι αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση: 1) Καταδίκη της βίας από όπου και αν προέρχεται (κλασική περίπτωση «στρίβειν διά του αρραβώνος»). 2) Διαθεσιμότητα στον αστυνομικό που ξυλοκόπησε πολίτη. 3) Σύλληψη του πολίτη που ξυλοκόπησε αστυνομικό (ποδοσφαιρόπληκτος οπαδός, κατά την «Καθημερινή», ο τελευταίος, την πάπια για την πληροφορία η κυβέρνηση).

Αυτή είναι η ήπια αντιμετώπιση (που βέβαια ούτε ήπια γεγονότα ήταν ούτε συνηθισμένα). Είναι το «πάτσι», η αντιμετώπιση που επιθυμεί η κυβέρνηση και που ισοδυναμεί με μη αντιμετώπιση. Της λείπει το βασικό στοιχείο: η δυναμική· η θέληση για ερμηνεία. Αυτό όμως είναι θέμα της αντιπολίτευσης… Συνεχίζεται.

ΥΓ. Ιδεώδης καιρός για χαρταετούς, χωρίς χαρταετό!