Μυαλό είναι αυτό, δεν το πιάνουν τα λοκντάουν, κάτι το ανάβει, παίρνει μπρος και ταξιδεύει, στα περασμένα, δικά του και αυτά που έγιναν δικά του μέσα από αφηγήσεις γιαγιάδων και παππούδων, σε προσφυγική γειτονιά Μικρασιατών στους Αμπελοκήπους: «Η Σμύρνη μάνα καίγεται. Καίγεται και το βιος μας. Ο πόνος μας δεν λέγεται. Δεν γράφεται ο καημός μας… Ρωμιοσύνη, Ρωμιοσύνη, δεν θα ησυχάσεις πια;..».
«Μικρά Ασία», από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ελληνική δισκογραφία. Συνθέτης Απόστολος Καλδάρας, στιχουργός Πυθαγόρας (Παπασταματίου), ερμηνεύουν: Γιώργος Νταλάρας – Χάρις Αλεξίου. Ενα από τα τραγούδια (ερμηνεία, Νταλάρας – αφηγητής Γιάννης Φέρτης): «Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω», 1972. Τεράστια επιτυχία. Το τραγούδαγε όλη η Ελλάδα τότε. Πιστεύω ότι στην επιτυχία συνέβαλε τα μέγιστα η χούντα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην πιο μαύρη περίοδο της χούντας και ακούστηκε στ’ αυτιά των Ελλήνων σαν παρηγοριά και σαν ελπίδα ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει. Οτι η νύχτα και η καταχνιά δεν θα κρατήσουν επ’ άπειρον.
Εδώ είμαστε. Σαράντα εννέα χρόνια μετά τη «Μικρά Ασία» του Καλδάρα και τη χούντα του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη: Η Νέα Σμύρνη μάνα καίγεται. Καίγεται και το βιος μας [το δημοκρατικό]. Ο πόνος μας δεν λέγεται [«Πονάω, πονάω…» φώναζε ο νεαρός στην πλατεία που τον ραβδοκοπούσαν αστυνομικοί]… Ρωμιοσύνη, Ρωμιοσύνη, δεν θα ησυχάσεις πια;..
Νομίζω δεν είμαι ο μόνος. Αλλά η οιμωγή του νεαρού «Πονάω, πονάω…» μου θύμισε το επιθανάτιο «I can’t breath» («Δεν μπορώ να αναπνεύσω») του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, κάτω από το γόνατο αστυνομικού, στη Μινεάπολι, τον περασμένο Μάιο· για ένα… κάλπικο δολάριο! Από το οποίο ξεκίνησε το κίνημα Black Lives Matter (Οι ζωές των μαύρων μετράνε). Εντελώς συμπτωματικά, την επομένη του «Πονάω» της Νέας Σμύρνης, ξεκινούσε στη Μινεάπολι η δίκη του θύτη αστυνομικού, Ντέρεκ Σόβιν. Συνεχίζεται…
