Οπως λέμε: προκάλεσα την τύχη μου. Είπα χθες, Κυριακή, αλλά της Αποκριάς, έστω του κορονοϊού και του σκληρού λοκντάουν, να αλλάξω πορεία, και από τον Υμηττό, που τον ανηφορίζω καθημερινά, να κατηφορίσω στην Αθήνα και στα πλακιώτικα στενά, εκεί που έπαλλε η παλιά αθηναϊκή Αποκριά· όχι ακριβώς του Μπαρμπα-Γιάννη του Κανατά με το ψηλό καπέλο και με τα σταμνάκια του (δις), αλλά μέχρι πρόπερσι.
Ακολούθησα, από το Παγκράτι, τη διαδρομή που έχω ονομάσει, πριν από πολλά χρόνια, Μεγάλο Αθηναϊκό Περίπατο και που από μένα τον έκλεψε ο Μπακογιάννης (μόνο που ο δικός μου δεν περιείχε ζαρντινιέρες στην Πανεπιστημίου· ακόμα δεν τις μάζεψαν!), αλλά κι εγώ τον είχα κλέψει από τους «Αθηναϊκούς Περιπάτους», έξοχα κείμενα του Ροΐδη. Τέλος πάντων, μην αντιδικούμε. Περπάτησα κοντά δυο ώρες και (από το θέαμα) μελαγχόλησα για μια βδομάδα· φύλαξα και μελαγχολία, σε πολυμπάγκ με ζίπερ, στην κατάψυξη για ώρα ανάγκης.
Τόση ερημιά περί την Ακρόπολη, του Φιλοπάππου, το Θησείο, το Μοναστηράκι, την Πλάκα… δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε Κυριακή πρωί. Και άσε την Αποκριά, που τέτοια μέρα τα συνεργεία του δήμου δεν πρόφταιναν να μαζεύουν κορδέλες και χαρτοπόλεμο· στο πιο αριστοκρατικό: σερπαντίνες και κομφετί. Κάποια στιγμή δε, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μπροστά στο Ηρώδειο, ήμασταν, έως εκεί που έφτανε το μάτι, δυο άτομα: ο επιγραφόμενος κι ένας γνώριμος σκύλος. Απορημένος κι αυτός από την τόση ερημιά (κλειστό και το περίπτερο) κοιτούσε γύρω γύρω, γιατί είχαν χαθεί και οι σκύλοι.
Θυμήθηκα τον κυνικό Διογένη, που κάπου εκεί γύρω, έψαχνε Τον Ανθρωπο. Με μόνη διαφορά, ότι εγώ έψαχνα για έναν -έστω- άνθρωπο, να του πω: «Πώς πάει ρε πατριώτη; Πώς τα βλέπεις τα πράγματα; Θα βγούμε κάποτε από το λούκι;».
ΥΓ. Είμαι με τις γυναίκες. Κάθε μέρα. Από πάντα!
