Αρχίζει να παραγίνεται ενοχλητικό το ντόμινο των παρενοχλήσεων. Αν η Σοφία Μπεκατώρου έλυσε το κορδονάκι κι άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, ακόμα κι αν από όσα δημοσιοποιούνται ότι συνέβησαν πετάξουμε τα μισά στη θάλασσα, σαν να παραήταν φουσκωμένος ετούτος ο ασκός. Ασε που με τα άλλα μισά που πετάξαμε, κινδυνεύουν να δηλητηριαστούν και τα ψάρια!
Μοιάζει πια να μην έχει αρχή και τέλος αυτό το αλυσιδάκι με τα #MeToo. Τόσο που κανείς αναρωτιέται πού διάολο πήγε η άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα της τιμής, της ευπρέπειας, της δημιουργίας… η Ελλάδα του έρωτα επιτέλους, πού διάολο πήγε και λούφαξε; Υποτιμήθηκε και αυτή; Αδιαφόρησε; Ή υπήρξε και αυτή θύμα κάποιων κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση παρενοχλήσεων; Βιάστηκε ψυχή τε και σώματι και δεν μπόρεσε να ανοίξει ακόμα το στόμα της; Να φτύσει ή να ξεράσει;
Να όμως που λίγο λίγο αρχίζει και παίρνει μορφή η παρενόχληση, η βία –σωματική, ψυχολογική, λεκτική–, η εξουσιαστική βία· ο ανώτερος, τον κατώτερο, ο ισχυρός, τον αδύναμο, ο επιτήδειος, τον αθώο… Πρώτος μάς άνοιξε τα μάτια ο «γνωστός ποινικολόγος», όταν έμπλεξε τον κατηγορούμενο –προφυλακισμένο– πελάτη του με την αρμόδια υπουργό και με το φιλετάκι του Ελληνικού. Είπε και κάτι για «δήθεν αρχαιότητες». «Ωπα!» είπα. «Πες μας κι άλλα…». Αλλά την επομένη τα μάζεψε. Ολα!
Μετά, τώρα, στην «Εφ.Συν.» του Σαββατοκύριακου, ήρθε το «Περιστατικό #MeToo και στις Ενοπλες Δυνάμεις». Ανώτατος αξιωματικός, λέει, υπηρετών στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο (όχι γιατρός εξ όσων κατάλαβα) εγκαλείται για «βαριά σεξουαλική παρενόχληση» σε βάρος εργαζομένης στο ίδιο νοσοκομείο υπαξιωματικού. Ο οποίος αξιωματικός, πρώτον, προήχθη εκτός τακτικών κρίσεων, με έκτακτη υπουργική απόφαση, δεύτερον, σχετίζεται με τις απευθείας αναθέσεις του νοσοκομείου σε τρίτους. Ο βιασμός είναι, προπαντός, εξουσιαστικό «δικαίωμα». Τι τα ’χουμε τα γαλόνια!
