Διάλειμμα με ένα τανγκό

Πώς μου ’ρθε ένα τανγκό στα ξαφνικά για χρονογράφημα; Ετυχε. Ακουγα ένα γνωστό αργεντίνικο tango στο ράδιο. Εξαμερικανισμένο. Μεγάλη επιτυχία. Πολλές εκτελέσεις: Kiss of Fire (Φιλί της Φωτιάς). Τώρα, δύο φωνές: αντρική, νομίζω, ο Φρανκ Σινάτρα, γυναικεία, αγνοώ. Τελείωσε. Μ’ έπιασε να το ακούσω στην, εξαίσια για μένα, ερμηνεία του Λούις Αρμστρονγκ, με την τρομπέτα του. Ακούγοντας τον Αρμστρονγκ, στο YouTube πλέον, μου γεννήθηκε η επιθυμία για παρακάτω· έτσι πάνε αυτά στα λαπτοπάκια… το ένα φέρνει το άλλο και, χωρίς να καταλάβεις, πάει μεσημέρι!

Εκπληκτος, έως ενθουσιασμένος (μ’ αρέσει και το τανγκό, έχω γράψει γι’ αυτό παλιότερα), δεν βρέθηκα, με το Φιλί της Φωτιάς, απλώς μες στην καρδιά του tango. Επεσα πάνω στην ώρα που γεννιόταν, που διαμορφώνονταν ο ρυθμός, το χρώμα, ο χορός, η αίσθηση, η μοναδική αίσθηση (κάποτε την είπαν «πρόστυχη», και μου πάει πολύ η λέξη, παρ’ όλο που αυτοί που την είπαν τότε, την είπαν κακόβουλα, «ιεροεξεταστικά») του tango!

Εκεί προς το τέλος του 19ου αιώνα, που γεννιόταν και παλλόταν αυτή η υπέροχη αίσθηση στα caminitos (σοκάκια) και τα καταγώγια των ταπεινών του Μπουένος Άυρες (έτσι, αύρες!), τότε έφτιαχνε το τανγκό, με μια κιθάρα και με την ψυχή του ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, ακριβώς ο συνθέτης του Φιλιού της Φωτιάς [πασίγνωστος στην Αργεντινή, στους γνώστες του τανγκό, στους μουσικούς παγκοσμίως· εγώ δεν τον γνώριζα], ο Ανχελ Βιγιόλδο (Angel Villoldo).

Σπουδαίος συνθέτης, κιθαρίστας, μεγάλη φωνή, ηθοποιός μπουλουκιών, μουσικός σε μπάντες, κλόουν σε περιοδείες, λιμενεργάτης όταν δεν έβρισκε δουλειά. Γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 160 χρόνια στο Μπουένος Αυρες (1861-1919). Το τελευταίο του τραγούδι ήταν το πρώτο, νομίζω, που ηχογράφησε ο μετέπειτα μεγάλος αστέρας, ο κορυφαίος του tango, Κάρλος Γαρδέλ. Αναπαύονται στο ίδιο κοιμητήριο!