Υποψιαζόμουν, από το παρελθόν, ότι ο κ. Γεωργιάδης ρέπει προς την απληστία. Ουδέποτε φανταζόμουν ότι αυτή τη ροπή θα την εξέφραζε μετά παρρησίας, όπως συνέβη προχθές, αναφερόμενος στους επιχειρηματίες εστίασης και την πρόθεσή τους διαμαρτυρόμενοι, συμβολικά, «να παραδώσουν τα κλειδιά των καταστημάτων τους στο Μαξίμου». Καθόλου συμβολικά, με γενναιότητα (και επαγγελματικό ρίσκο, αντλούμενο προφανώς εκ της εμπειρίας του ως βιβλιοπώλου) κατακεραύνωσε τους διαμαρτυρομένους: «Οποιος θέλει να παραδώσει στ’ αλήθεια (σημ. έτσι, γιατί κάποιος μπορεί να το λέει και στα ψέματα) τα κλειδιά της επιχείρησής του, εγώ ο Αδωνις Γεωργιάδης ατομικά την παίρνω. Την αναλαμβάνω εγώ την επιχείρησή του».
Αναμενόμενες οι αντιδράσεις που ακολούθησαν. Αναμενόμενη και η προσπάθεια ανασκευής από τον «Εγώ ατομικά»˙ σταθερά, μετά από κάθε «αιχμηρή» δήλωσή του, σπεύδει να ανασκευάσει, σ’ αυτό, ομολογουμένως, είναι συνεπέστατος, ουδέποτε παράτησε σκευή χωρίς ανασκευή, εκτός από μία Παρασκευή που έκανε διασκευή… Ε, αφού θέλει να δουλεύει τους ανθρώπους (έναν από τους πλέον πληγέντες επαγγελματικούς κλάδους με τον κορονοϊό), να τον δουλέψουμε κι εμείς. Είναι και αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως, τρομάρα μας.
Και τι είπε, όταν του είπανε (αυτά τα υποθέτω, αλλά κάπως έτσι θα έγιναν, έχουν άλλωστε ξαναγίνει): «Μην το παρακάνεις!». Το έριξε (λέει το ρεπορτάζ της Αφροδίτης Τζιαντζή, χθεσινή «Εφ.Συν.») «στο… αυθόρμητο του χαρακτήρα του», λέγοντας (αυτό, αυτολεξεί) «εγώ δεν είμαι ξύλινος», υπονοώντας, υποθέτω, ότι είναι από σάρκα και αίμα, ανθρώπινος, δεν μιλάει με «ξύλινη» γλώσσα, νευριάζει και καμιά φορά. Δεν ξέρω αν με την αποκήρυξη του ξύλινου εννοούσε ότι δεν είναι μαριονέτα. Τέλος πάντων, γνώμη μου είναι ότι δεν είναι καν ξύλινος (ίσως τότε θα είχε κάποιο ρόζο υπέρ, ότι κάτι κάποτε πήγε να βλαστήσει). Αφρολέξ είναι και με πολλά αφρολέξ έχουμε μπλέξει αυτές τις τόσο σκληρές μέρες…
