Είναι, τουλάχιστον, μια μικρή παρηγοριά, να… δικαιώνει τις απόψεις σου ένα Νόμπελ οικονομίας, ο Τζόζεφ Στίγκλιτς επί του προκειμένου.
Να υποστηρίζει, με τον επιστημονικό του λόγο, όσα εσύ, ορμώμενος από κριτήρια πολιτικά και κοινωνικά, ακροθιγώς επεσήμαινες, πριν ακόμα και από το μνημόνιο, για το αδιέξοδο μοντέλο της ευρωζώνης που, επί πλέον, σε περιπτώσεις όπως η ελληνική, παράγει πρόσθετα αδιέξοδα.
Και πως κάτι πρέπει να αλλάξει, που να πάρει η ευχή, σε δομές και λειτουργίες στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ, να ξεκολλήσουν λίγο από τη «θρησκεία» των αριθμών και να δώσουν χώρο στον άνθρωπο και τα προβλήματά του.
Αλλιώτικα, τα οράματα των πρωτοπόρων της Ενωσης θα γίνουν κουρελόπανα.
Είπε ο νομπελίστας οικονομολόγος, στην τηλεόραση του Blοomberg, για το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης και αυτούς που το συνέταξαν («Εφ.Συν.», 20/5) πως «δεν υπολόγισαν συνδυαστικά τις επιπτώσεις της λιτότητας με τη συρρίκνωση του δανεισμού από τον χρηματοπιστωτικό τομέα.
Ομως αυτό είναι ζήτημα θεμελιώδες. Σε μια ζώνη ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων τα κεφάλαια φεύγουν από τις χώρες που έχουν πρόβλημα, μεγεθύνοντας τις τοξικές συνέπειες της περικοπής των δημοσίων δαπανών.
Τα μοντέλα της ευρωζώνης αυτό το αγνοούν.
Το πρόγραμμα ήταν καταστροφή. Ηταν τόσο λάθος, που αν τους είχα φοιτητές, θα έπαιρναν μηδέν»!
Σ’ αυτά τα αυτονόητα –που δεν έπρεπε να γίνουν, όμως έγιναν– βούλιαξε η Ελλάδα, ξόκειλαν και άλλες τρεις χώρες της ευρωζώνης.
Τι να πεις μετά για ευθύνες κυβερνήσεων και διαχείρισης, άσκοπες και επιζήμιες πολιτικές στο εσωτερικό των χωρών με πρόβλημα.
Οταν τα ίδια τα μοντέλα διάσωσης τις πήγαν από το μαύρο στο πιο μαύρο. Και δεν χρειάζεται κανένας Στίγκλιτς να τους το πει.
Τώρα το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι.
Μόνο που δεν έχουν ακόμα βρει τον τρόπο να το παραδεχτούν.
Διότι θέλει γενναιότητα η ομολογία της ήττας…
