Εις το δάσος με «λούγκρες» και «λουλούδες»

Τρίτη πρωί. Περπάτημα δυνατό. Το καλύτερο των τελευταίων ημερών. Αρκετά πάνω και πέρα από την Καλοπούλα. Εκεί πηγαίνω σχεδόν κάθε μέρα, αλλά από το κάτω μέρος. Σήμερα πέρασα μπροστά και από την… κανονική Καλοπούλα. Πρώτον, γιατί ένιωθα… σφριγηλός και ήθελα να το βεβαιώσω και εμπράκτως. Δεύτερον, γιατί χθες που κουβέντιαζα, από τηλεφώνου, το θέμα με φίλο (με παρακολουθεί τι γράφω ανελλιπώς!), αυτός υποστήριζε (μήνες κλεισμένος στο σπίτι!) ότι το αναψυκτήριο είναι ανοιχτό κι εγώ (που σχεδόν καθημερινά περνάω από κει, έστω από το κάτω μέρος) υπέθετα, αλλά με… βεβαιότητα, ότι λόγω κορονοϊού, είναι κλειστό.

Εν τέλει, στην… αυτοψία, απεδείχθη πως είχε δίκιο ο φίλος. Ηταν ανοιχτό. Κουβέντιαζαν κι ένας-δυο απέξω, ο ένας φωναχτά (νομίζω, πολιτικά…). Μάλιστα, καθώς προσπερνούσα, ο «φωναχτά» προσφωνούσε τον άλλο -με οικειότητα, όχι προκλητικά…- «λούγκρα» (μάλλον έρχεται από το ιδίωμα των ομοφυλόφιλων, τα καλιαρντά, σημαίνει κακιά, ανόητη): «Τι λες μωρή λούγκρα…», το υπόλοιπο δεν το ’πιασα!

Εφτασα μέχρι το πρώτο γεφυράκι μετά την Καλοπούλα. Είδα την Αθήνα και τον Σαρωνικό. Γαλάζιο πάνω από τη Σαλαμίνα (Κούλουρη). Αρα, δεν θα έβρεχε μέχρι να γυρίσω! Σιγουρεύτηκα, εμπειρικά: Δεν θα πήγαινε η ψυχή μου στην Κούλουρη! Ξαναπερνώντας από το αναψυκτήριο, πρώτον η «λούγκρα» είχε… προαχθεί σε «λουλού», δεύτερον βεβαιώθηκα ότι όντως η κουβέντα (ο μονόλογος!) ήταν για πολιτικά: «Μωρή λουλού, μη μου μιλάς για τους Τούρκους!.. Οι Τούρκοι, όποτε θέλουνε μπαίνουνε, όποτε θέλουνε βγαίνουνε!..».

Δεν συμφώνησα, αλλά δεν το βρήκα φρόνιμο να παρέμβω… click away, καθόσον το θέμα δεν είναι… take away, της… ξεπέτας! Βέβαια το αναψυκτήριο είναι, κανονικά και με τον νόμο, take away… Μη βγούμε και ρουφιάνοι του Χρυσοχοΐδη στο φινάλε!

ΥΓ. Ολοι πεθαίνουν κάποτε. Ο Τζον Λε Καρέ θα αργήσει ακόμα λίγο…