Βγήκα, την Πέμπτη, με έναν ουρανό κόκκινο που δεν είχα ξαναδεί· τον είπαν μετά τα δελτία. Εβαλα τα κέφια μου πάνω από τα κέφια του καιρού και γύρισα, πάλι, όπως και μια βδομάδα πρωτύτερα, στο σπίτι μούσκεμα. Την πάτησα μάλιστα χειρότερα, γιατί την προηγούμενη φορά με ξεγέλασε ο καιρός· έκανα και όλη τη διαδρομή, μέχρι Καλοπούλα. Η δυνατή βροχή με πέτυχε είκοσι λεπτά πριν από το σπίτι.
Της Πέμπτης, το κατάλαβα αμέσως· το μύριζες. Στη μισή ώρα έπεσαν οι πρώτες ψιχάλες. Εκανα αναστροφή. Σε δέκα λεπτά… κολυμπούσα! Κάποιες στιγμές ο καταιγισμός ήταν τόσος, που δεν έβλεπες στα εκατό μέτρα. Ολομόναχος. Ενας μουρλός, που βάδιζε βιαστικά, τρέχοντας σχεδόν, μήπως προλάβει… Τι; Ηδη ήμουν μούσκεμα. Κι από πάνω άστραφτε και βρόνταγε!
Είχα βέβαια ευκαιρία σπάνια να διαπιστώσω επιτόπου -in vivo που λένε οι επιστήμονες- και με… πειραματόζωο εμένα, οικειοθελώς προσφερθέντα, τι γίνεται πέριξ των Αθηνών (και στο κέντρο φαντάζομαι), με δέκα μόνο λεπτά δυνατής βροχής, με υποδομές κατάλληλες μόνο για… ποτιστήρια! Πώς η φύση επαναστατεί και εκδικείται για τον κλεμμένο (από τον άνθρωπο) γεωφυσικό της χάρτη και ξαναζωγραφίζει τα ρέματα και τα ρυάκια, ακριβώς στη θέση που ήταν πριν το πρώτο φορτηγό αδειάσει το πρώτο φορτίο από μπάζα κατεδάφισης στο πρώτο ρέμα.
Εν προκειμένω του Υμηττού που, ενδεικτικά, οι κεντρικές λεωφόροι δυο περιφερειακών δήμων του, Καισαριανής και Ζωγράφου, είναι μπαζωμένα ρέματα, με αγωγούς ομβρίων (κρίμα την όμορφη λέξη!) που εξαλείφουν κάθε διαφορά ανάμεσα σε άσφαλτο, ρείθρο και πεζοδρόμιο και τρέχουν τα ποτάμια της βροχής… πώς το είπε ο Χρυσοχοΐδης; Ακάθεκτα; Ακριβώς έτσι! Ακάθεκτα. Τώρα θα τα «σιάξει» το χωροταξικό του Χατζηδάκη. Υπομονή…
ΥΓ.: Χθες πάντως, που όταν ξυπνούσα έριχνε καρεκλοπόδαρα, η βροχή δεν με πέτυχε… στον ύπνο. Ζήτημα τύχης…
