Τι να σου κάνω, που ο Ισμαήλ Κανταρέ, αυτός ο σημαντικός Αλβανός συγγραφέας, που είχε πει την, κατ’ εμέ μεγάλη κουβέντα, τα γύρισε κι αυτός κατόπιν. Είχε πει πως «ο εθνικισμός είναι μία ψευδής συνείδηση», τότε που τα Βαλκάνια, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, καιγόντουσαν, έχανε η μάνα το παιδί (το πρωί Σέρβος, το βράδυ Βόσνιος…) και εκατομμύρια Βαλκάνιοι έψαχναν (πολλοί απ’ αυτούς, εξόριστοι στον τόπο τους) να βρουν ένα εθνικό κεραμίδι να βάλουν στο κεφάλι τους. Μετά -από το Παρίσι που ζούσε τότε, πολιτικός εξόριστος του Χότζα- ακούμπησε κι αυτός στη «Μεγάλη Αλβανία» (δεν ξέρω τι πρεσβεύει σήμερα και… πρεσβύτης πλέον· ογδονταπεντάρης).
Πάντα οι εθνικιστές ή οι… εθνικιστίζοντες (γιατί με τα δικά μας, τότε με τις Πρέσπες, είδα τέτοιους, ευκαιριακά εθνικιστές, τσούρμο· δεν πίστευα στα μάτια μου!) βάζουν ένα «μεγάλο» μπροστά από το… μικρό, επειδή θέλουν να το… μεγαλώσουν. Είναι η άλλη εκδοχή του εθνικισμού: να μεγαλώνει το μικρό. Που μάλλον δεν του φτάνει. Να δούμε και τι θα το κάνει, όταν θα το μεγαλώσει! Ή μήπως ήδη το έχουμε δει (μήπως και το πληρώσαμε με τραγωδία) και (κάνουμε πως) δεν θυμόμαστε;
Μεγάλο μπέρδεμα και μεγάλος μπελάς του Μητσοτάκη η επικύρωση από τη Βουλή των τριών μνημονίων συνεργασίας Ελλάδας – Βόρειας Μακεδονίας (συμφωνία Πρεσπών). Τότε βέβαια, στην αναμπουμπούλα, πήρε τα πρόβατα, καθώς την έξοδο του όφεως εκ της οπής πραγματοποίησε άλλος· που καθυβρίσθηκε με ό,τι βάνει ο νους από τους… εθνικοφρόνους χύμα και τσουβαλάτα. Τώρα όμως που πρέπει να ψηφίσουν οι δικοί του, να επικυρώσουν, ότι… όφις δεν υπήρξε, παρά ήταν αποκύημα νοσούσης φαντασίας; Τώρα τα βρήκανε μπαστούνια και την πάνε την ψήφιση… από Δευτέρα. «Δεν υπάρχει δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα», είπε ο πρόεδρος της Βουλής. Το πιάσαμε το υπονοούμενο…
