Χαλάρωση με απόλυτο ποδόσφαιρο

Ποδοσφαιρική πανδαισία ζήσαμε, πιστεύω, προχθές το βράδυ, όσοι –πολλοί υποθέτω– παρακολουθήσαμε στους δέκτες μας τον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ Μπαρτσελόνα – Μπάγερν Μονάχου στη Βαρκελώνη. Βγήκαμε για μιάμιση ώρα από το στενό μαρκάρισμα δανειστών τε και εταίρων, εντός-εκτός φυλακών φρικαλέων εγκλημάτων και αφεθήκαμε σ’ αυτό που συχνά λέγεται: μαγεία του ποδοσφαίρου.

Δύο ποδοσφαιρικές μηχανές, με όλα τα έμβολα σε δυναμική λειτουργία, να αναπτύσσουν ταχύτητες, να αλλάζουν παιχνίδι και να σχεδιάζουν στο γήπεδο κινήσεις και διεισδύσεις χορευτικές, έτσι που να χάνεται η μπάλα, να μην προλαβαίνεις να δεις ολόκληρη τη φάση και να περιμένεις το ριπλέι. Η δικαίωση του ποδοσφαίρου. Το απόλυτο ποδόσφαιρο. Η βεβαίωση του χαρακτηρισμού: βασιλιάς των σπορ. Χαλάρωση με ταυτόχρονη υψηλού επιπέδου απόλαυση∙ εννοείται για όσους είναι φίλοι αυτού του αθλήματος∙ μη βγούμε στα καλά καθούμενα και θιασώτες ποδοσφαιρικού ρατσισμού!

Βέβαια, η γηπεδούχος, η Μπάρτσα, από τα πρώτα λεπτά έδειξε ότι μπήκε στο παιχνίδι με εμφανείς προθέσεις. Κι αν δεν είχε απέναντί της τον καλύτερο τερματοφύλακα στον κόσμο σήμερα, ίσως θα είχε προαναγγείλει τουλάχιστον με ένα γκολ το θριαμβευτικό 3-0 του δευτέρου ημιχρόνου. Εκεί, στο δεύτερο ημίχρονο, άναψε το φιτίλι που λέγεται Λιονέλ Μέσι κι άρχισε να πυροδοτεί αλλεπάλληλες εκρήξεις. Συν δύο γκολ. Που τον ανέβασαν στην πρώτη θέση των σκόρερ του Τσάμπιονς Λιγκ από το ξεκίνημά του. Δύο γκολ που για το δεύτερο μπορεί να γράψει κανείς ολόκληρη έκθεση! Λες και ο βραχύσωμος, με τη μόνιμα αποτυπωμένη στο πρόσωπο αμηχανία, Αργεντινός δεν ήταν μέσα στο γήπεδο, αλλά σχεδίαζε, με παραδειγματική ψυχραιμία, το γκολ σε κάποιο ηλεκτρονικό σχεδιαστήριο. Σωστά, νομίζω, σχολιάστηκε, για εμάς τους φίλους του ποδοσφαίρου, πως έχουμε την τύχη να ζούμε στην εποχή του Μέσι!

Η άλλη μέρα ήταν μια συνηθισμένη μέρα: συνήθεις αγωνίες, συνήθεις αβεβαιότητες, ανύπαρκτη φαντασία και απούσα μαγεία…