Αντε να κάνουμε και κανένα λογοπαίγνιο για να περνά η ώρα. Τον Καλαϊτζή θυμάμαι κάθε φορά που επιχειρώ ένα λογοπαίγνιο· ήταν ο εξπέρ του είδους· λογοπαίγνιο και τσίμπημα ή ξυραφιά στο ευαίσθητο σημείο· πού σε πονεί και πού σε σφάζει· τα γεννούσε σαν κουνέλα. Να ’μαστε καλά να τον θυμόμαστε, να θυμόμαστε όλους τους ωραίους που έφυγαν πρόωρα -ο Γιάννης, ο Περικλής, ο Γιώργος, ο Αλέκος, ο Αντώνης, η γυναίκα μου- κι ήταν για μας ο καθένας τους κι από ένα λιμανάκι να φυλαγόμαστε στις φουρτούνες.
Φουρτούνες κι αυτές στο Μαξίμου, με τον επικείμενο ή… παρακείμενο ανασχηματισμό ή, κατά τον πρωθυπουργό, «διορθωτικές κινήσεις». Αν και δεν καταλαβαίνω τη διαφορά, ίσως ο πρωθυπουργός, με τα υποδειγματικά ελληνικά του, διευκρινίσει τη διαφορά στην πράξη: πρώτα να δούμε το είδος των «διορθωτικών κινήσεων», ε και ως υποτυπωδώς νοήμονα άτομα, είμαστε, νομίζω, σε θέση να εννοήσουμε το μέρος του λόγου.
Μόνο που μετά τα μάζεψε· έβαλε το «περιβάλλον» του να διαβεβαιώσει ότι ο ανασχηματισμός (που επέκειτο), πήγε παρέκει, αλλά τα σενάρια παραμένουν ακόμα στο τραπέζι. Ηξερα την κινέζικη παροιμία για την εκδίκηση: ότι είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Δεν ήξερα ότι και ο ανασχηματισμός τρώγεται κρύος· μέχρι τώρα τον ήξερα καυτό, κάτι σαν πιτόγυρο με απόλα.
Ομολογώ πάντως ότι αυτή τη… σάμπα, το μέσα-έξω, του ανασχηματισμού δεν την καταλαβαίνω. Αν και υποψιάζομαι ότι το παιχνίδι δεν με αφορά. Αν πάντως η διάψευση της διάψευσης (που κατά τη λογική είναι επιβεβαίωση) έγινε για να καθησυχάσει ανησυχούντες, μάλλον το αντίθετο συνέβη. Στα καλά καθούμενα ξεσηκώσανε τρικυμία σε ποτήρι οι αθεόφοβοι. Σκέψου να μην ήταν και αυτοδύναμοι. Θα τρέχαμε όλοι μαζί για το Ζάλογγο. Α, μην ξεχάσω: Πέτσας· πάει παντού…
