Ο μυλωθρός του Πότσδαμ και η ανεξάρτητη δικαιοσύνη

Φαίνεται ότι δικαστές δεν υπήρχαν μόνο τότε, τον 18ο αιώνα, στο Βερολίνο, όταν ο ταπεινός μυλωνάς του Πότσδαμ όρθωσε το ανάστημά του στην αξίωση του βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκου ΙΙ να του στερήσει τον μύλο, με την ιστορική φράση: «Υπάρχουν ακόμα δικαστές στο Βερολίνο». Υπάρχουν και στην Αθήνα. Τουλάχιστον υπήρχαν. Με την προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Οι οποίοι αντιστάθηκαν, εν ονόματι της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, όταν αποπειράθηκε να την ελέγξει ο τότε αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος παρεμβαίνων στην (γνωστή, πλην αγνοείται η τύχη της) υπόθεση Novartis.

Οι Ελληνες δικαστές λοιπόν, τιμώντας την παράδοση της ανεξάρτητης ελληνικής δικαιοσύνης από εποχής δίκης του Κολοκοτρώνη και εντεύθεν, ήρθησαν στο ύψος του λειτουργήματός τους, αντέστησαν σθεναρώς και σήμερα, με απόφαση της Βουλής (την είπαν «προειλημμένη», αλλά αυτό είναι άνευ σημασίας), ο κ. Παπαγγελόπουλος, με διευρυμένο κατηγορητήριο, «τραβάει», όπως φαίνεται, για το Ειδικό Δικαστήριο. Κι αν δεν προκύψει τίποτα στο Ειδικό Δικαστήριο; Ρητορικό το ερώτημα. Ολη η ιστορία ήταν ώσπου να πάει στο Ειδικό. Μετά… ποιος ζει, ποιος πεθαίνει και ποιος θα θυμάται. Πολιτικά παιχνίδια είναι αυτά. Το ξέρει και η κουτσή Μαρία ότι έτσι ή κάπως έτσι παίζονται. Με σπόντες, καρφιά και αντίκαρφα.

Μόνο που κάτι δεν κολλάει. Στα τρία τραπουλόχαρτα που πέσανε στο τραπέζι ανάποδα (Novartis – Σκευωρία – Δικαιοσύνη) και τα έπαιξε ο «παίχτης» ταχυδακτυλουργικά να μας μπερδέψει κι άρχισαν να πέφτουν από γύρω βροχή τα στοιχήματα: «τίνος είν’ το πάνω χέρι», μες στην αναμπουμπούλα και τα κορονοϊκά… εξαφανίστηκε ο «παπάς» με την αντικολλητική, καθαγιασμένη, λαβίδα της μετάληψης! Εδώ παπάς, εκεί παπάς… Που είν’ ο παπάς ρε παιδιά; Βγήκαμε με το πάπλωμα να δούμε τι τρέχει, πάει και το πάπλωμα. Μείναμε με τη δικαιοσύνη εν ου παικτοίς…