Λόγο για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη έκανε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μιλώντας από κοινού με τον Ελληνα ομόλογό του Γιάνη Βαρουφάκη στο αμερικανικό Ινστιτούτο Brookings (ονομαστή «δεξαμενή σκέψης», think tank) της Ουάσινγκτον, όπου βρέθηκαν αμφότεροι για την εαρινή σύνοδο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας («Βήμα» 19/4, «Εφ. Συν.» 20/4).
Ο Γερμανός υπουργός, κατά το ρεπορτάζ του «Βήματος», αναφέρθηκε στον «ηθικό κίνδυνο που υπάρχει η περίφημη “ευρωπαϊκή αλληλεγγύη” να λειτουργήσει ως αντικίνητρο για μια χώρα σε ό,τι αφορά να αναλάβει τις ευθύνες της». Πρόσθεσε δε –θα έλεγα, επιγραμματικά– πως: «Η αλληλεγγύη είναι καθήκον μας, αλλά δεν αποτελεί μονόδρομο».
«Δικαίωμα!» που λένε και οι χαρτοπαίκτες. Χρειάζεται σκέψη! Πρώτα, αν αυτό που εννοεί αλληλεγγύη ο κ. Σόιμπλε συμπίπτει με το τι εννοεί αλληλεγγύη π.χ. ο μέσος Ευρωπαίος∙ που δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν, ούτε και ο κ. Σόιμπλε ταυτίζεται, απαραίτητα, με τη συνείδηση του μέσου Ευρωπαίου. Ομως το κυρίως ζήτημα δεν είναι, νομίζω, αν μπορεί ή δεν μπορεί η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» να λειτουργήσει ως αντικίνητρο (βόλεμα, προφανώς, εννοεί ο κ. Σόιμπλε). Το ζήτημα είναι αν υπάρχει ή δεν υπάρχει «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» που να εφαρμόζεται στην Ευρώπη σήμερα. Διότι, αλληλεγγύη με όρους και προϋποθέσεις που την κάνουν θηλιά σε λαιμό ναυαγού, μπορεί να είναι μία κοινή λογιστική διαχειριστική πράξη (απ’ αυτές που όντως γνωρίζει ο κ. Σόιμπλε), όμως αλληλεγγύη δεν είναι ούτε για δείγμα!
Επομένως ούτε για «αντικίνητρο» περισσεύει χώρος ούτε για «καθήκον» και για «μονόδρομο» πρόκειται. Πρόκειται για ζητούμενο! Υπάρχει αλληλεγγύη; Και πώς εκδηλώνεται; Δυστυχώς, δύο μέρες προτού μιλήσει στο Ινστιτούτο Brookings o κ. Σόιμπλε και την επομένη της ομιλίας του, ήρθαν τα δύο τραγικά, πολύνεκρα ναυάγια μεταναστών-προσφύγων ανοικτά της Λαμπεντούζα να «βυθίσουν» την ουσία της «περίφημης» «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» στα βαθιά της Μεσογείου…
