Πρώτη φορά, στα πάμπολλα χρόνια που ανεβαίνω στον Υμηττό, τη Δευτέρα δεν είδα ψυχή· μόνο στην επιστροφή, δυο κυρίες με σκυλάκια. Η όλη ατμόσφαιρα θύμισε… Καβάφη, από το «Περιμένοντας τους Βαρβάρους». Ιδίως την πρώτη στροφή: «-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;/ Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.» (χωρίς το, άκρως επικίνδυνο, «συναθροισμένοι», με την προσθήκη ότι οι «βάρβαροι» είναι ήδη μέσα). Και κάποιες στροφές ενδιάμεσες:
«Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;/ Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν». «-Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα/ να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;/ Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·/ κι αυτοί βαριούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες». Τέλος, ανησυχία και σύγχυση: «Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία/ κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν)./ Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ οι πλατέες,/ κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι; /Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν./ Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,/ και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν». Και το αποκορύφωμα: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους./ Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».
Λέω ότι το «μια κάποια λύσις» είναι για το μέλλον· όταν, με το καλό, θα περάσει η καταιγίδα και θα κάνουμε τον απολογισμό (ελπίζω, άπαντες) και τον σχεδιασμό της «επόμενης μέρας», όσοι το θελήσουν. Και ορθώς έπραξε ο πρωθυπουργός που ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της αντιπολίτευσης και ξεκίνησε επαφές με τους πολιτικούς αρχηγούς. Και ορθώς θα πράξει, αν, ως ένδειξη καλής διάθεσης, «παγώσει» νομοσχέδια που πιθανόν να διαρρήξουν κάποιο εθνικό μέτωπο που πάει να φτιαχτεί. Κι ας μείνουν πίσω τα «κοράκια» να κρώζουν…
ΥΓ.: Ιερά Σύνοδος: γαστήρ, ιός και άδειον πνεύμα! Ούτε η Κεραμέως δεν τους κατάφερε!
