Από προσωπικό ημερολόγιο: «Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020, 6:23 π.μ. Στη σκιά του κορονοϊού. Ενδειξη: μέχρι χθες τη λέξη κορονοϊός ο υπολογιστής την κοκκίνιζε ως άγνωστη. Τώρα που την πληκτρολόγησα στο laptop, τη δέχτηκε μια χαρά· την ενσωμάτωσε στις γνωστές λέξεις. Δεν εισέβαλε μόνο στις ζωές μας, εισέβαλε και στα λεξικά μας. Το ιδιαίτερο θέμα, που αφορά τη δική μου ενασχόληση, ως χρονογράφου, είναι ότι από χθες, που έγραψα θέμα αποκλειστικά για κορονοϊό, δεν μου πάει η καρδιά να γράψω για οτιδήποτε άλλο! Πρέπει να βρω νέες ισορροπίες· ιδίως στο θέμα της πολιτικής κριτικής, που πρέπει, πιστεύω, να υπάρχει κάποιο κοινό μέτωπο αντιμετώπισης της επιδημίας/πανδημίας. Η κατάσταση δεν επιδέχεται μικροπολιτικές και μικροψυχίες. Προπαντός δεν επιδέχεται εξυπνάδες και γραφικές ευκολίες μίας χρήσης, τύπου… (κάποιων) facebook.
»9:32 π.μ. Περπάτησα μέχρι Μοναστήρι Καισαριανής. Κάποιες στιγμές, ολομόναχος· σημείο των ημερών· να ευχηθούμε να μην είναι και σημείο των καιρών και να μην πάει σε μάκρος αυτή η δυσάρεστη ιστορία. Είναι βέβαια και κλειστά τα πανεπιστήμια (όπως και όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα), είναι και Σάββατο. Ομως η σημερινή ερημία δεν ήταν ερημία Σαββάτου ή σχόλης…
»Τότε αναδύθηκε, από τη ρεματιά, η μελωδία από το… twitter (συγγνώμη, κελάηδισμα) αμέτρητων πουλιών. Ηταν και οι πλαγιές, δώθε-κείθε του δρόμου, στρωμένες με πολύχρωμα χαλιά της άνοιξης. Μου ’ρθε στο μυαλό η εξαίσια στροφή του Σολωμού: “Εστησ’ ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,/ Κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,/ Και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους,/ Ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος…”. Ενιωσα σαν Ελεύθερος Πολιορκημένος, κάτι μεταξύ twitter και κιλαϊδισμών, virtual και reality, ηθοποιός φανταστικής ταινίας του Κάρπεντερ που απέδρασε από (κάποια) Νέα Υόρκη…».
