Εως τώρα πίστευα ότι το τοπωνύμιο Σταυρός (Αγίας Παρασκευής) οφειλόταν στη… διασταύρωση της Μεσογείων/Μαραθώνος με τη Λαυρίου. Το Σάββατο, που πήγαινα με το λεωφορείο στην Παιανία να δω τον εγγονό μου στην μπάλα, από τη στάση «Ναός Σταυρού» εννόησα ότι όλα αυτά τα χρόνια, από γεννησιμιού μου, ήμουν σε πλάνη· και να ’ταν η μόνη!
Σταυρός λοιπόν –όπως… γκουγκλάρισα και είδα– είναι η περιοχή που κατοικήθηκε μετά το 1950 γύρω από τον Ιερό Ναό Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στη Λεωφόρο Λαυρίου επί της ανατολικής εξόδου του λεκανοπεδίου Αττικής, μεταξύ Αγίας Παρασκευής και Γλυκών Νερών Παιανίας. Ο Ναός [δεν θα τον έλεγα και περίτεχνο, μες στη σπάταλη τετραγωνισμένη άσπρη μαρμαρόπετρα] είναι οικοδομημένος σε αδιευκρίνιστα διοικητικά όρια περιοχής που διεκδικούν Αγία Παρασκευή και Γλυκά Νερά.
Συνεχίζοντας το λεωφορείο, στην Παιανία πια και στην οδό Τσιμίνη, πρόλαβα και είδα χαρακτηριστικό σπίτι των Μεσογείων, σε πολύ καλή κατάσταση, ανακαινισμένο, με μεγάλη αυλή και ψηλό περίβολο, όπως αυτά που ζωηρά θυμάμαι από τις εκδρομές με φορτηγό της δεκαετίας του 1950· το μόνο που είδα σε όλη τη διαδρομή! Οσο για την οδωνυμία (και την Ιστορία), ο αιχμάλωτος των Ιταλών στο Αλβανικό ανθυπολοχαγός Ευάγγελος Τσιμίνης ήταν μέσα στους 71 αιχμαλώτους Ελληνες αξιωματικούς που πνίγηκαν μεταφερόμενοι σε ιταλικό στρατόπεδο, με το πλοίο «Cita De Genova», το οποίο βύθισαν αγγλικές τορπίλες στις 21 Ιανουαρίου 1943. Σώθηκαν 82. Στους πνιγμένους, και ο ήρωας της Πίνδου Κωνσταντίνος Δαβάκης.
Επειδή ξεκίνησα με εκκλησία, εμφανώς επιδεικτική και ακαλαίσθητη νομίζω, κλείνω με εκκλησάκι διακριτικό και σεμνό, προσκύνημα χωρητικότητας ενός ανθρώπου, ανάσα ταπεινότητας, σε εσοχή περίβολου κατοικίας, αφιερωμένο στην αγία Παρασκευή και τον άγιο Νεκτάριο, στην οδό Πεισιστράτου, κοντά στο γήπεδο. Αυτό πια περπατώντας…
