Εγραφα (1/11), με αφορμή την απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα, για ιδιωτικοποιήσεις και για τους λόγους που δεν πρέπει να γίνουν σε «απολύτως αναγκαίες δημόσιες/δημοτικές κοινωνικές υπηρεσίες», όπως είναι η (δημοτική) καθαριότητα και οι (δημόσιες) αστικές συγκοινωνίες, καθώς «με απολύτως κοινωνικά κριτήρια», αυτές οι επιχειρήσεις «είναι ελλειμματικές και καλύπτονται από τον κρατικό προϋπολογισμό, διότι το έλλειμμα έχει λιγότερο κοινωνικό κόστος από όποιο οικονομικό όφελος μπορεί να αποφέρει η όποια ιδιωτικοποίηση». Ενώ χθες (6/11), με διάθεση κάπως ευθυμογραφική, επέκρινα τα πολύ αραιά δρομολόγια της λεωφορειακής γραμμής 224 Καισαριανή – Πολύγωνο.
Ναι μεν, αλλά… που λέει κι ο λόγος. Διότι καλό είναι να έχουμε δημόσιες συγκοινωνίες καλές και συχνές, που να εξυπηρετούν τον πολίτη, και αυτό είναι ένα δέλεαρ να τις χρησιμοποιεί· τα ελλείμματα είναι το λιγότερο, πολύ περισσότερο αν είναι και προβλεπόμενα, έστω με μικρές παρεκκλίσεις. Ομως το κράτος, το Δημόσιο, που κατέχει και διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία, άρα και τις δημόσιες συγκοινωνίες, ωφέλιμο είναι να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντί τους, και να μην είναι αυτό, το κράτος, βασικός συντελεστής (μην πω μοναδικός…) των ελλειμμάτων!
Διότι, όπως είδα («Εφ.Συν.», 5/11), περί τα οικονομικά του ΟΑΣΑ, το μεγαλύτερο φέσι του το φοράει το κράτος, η εκάστοτε κυβέρνηση, που κάνει κοινωνική πολιτικής στις πλάτες του, ανεβάζοντας τα ελλείμματα στα ύψη. Τι κάνει το δαιμόνιο κράτος διά των κακόπιστων κυβερνήσεων; Επιδοτεί, υποτίθεται, με φτηνό εισιτήριο, ποικίλες ομάδες πληθυσμού (φοιτητές, ηλικιωμένους, πολύτεκνους, αναπήρους… ), αλλά δεν δίνει στον ΟΑΣΑ τις επιδοτήσεις και με την κοινωνική του πολιτική πάει να… χρεοκοπήσει τις δημόσιες συγκοινωνίες. Οπότε, κοινωνική πολιτική –μακροπρόθεσμα– κουραφέξαλα! Αρα, όταν μιλάνε για «ελλειμματικές» δημόσιες επιχειρήσεις, να ξέρουμε ποιοι τις κάνουν ελλειμματικές και πού το πάνε…
