Το έχω γράψει και ξαναγράψει, με διάφορους τρόπους και σε ποικίλες ευκαιρίες· είναι σχεδόν κοινότοπο ότι: μετρητής, από τους πιο ακριβείς, του έσω και του έξω ατόμου –τι κουβαλάμε μέσα μας ο καθένας και πώς το εκδηλώνουμε– είναι ο τρόπος που οδηγάμε.
Σε εντυπωσιακό, ομολογουμένως, άνευ εμφανούς λόγου, κυκλοφοριακό κομφούζιο, νωρίς το πρωί της Δευτέρας, στα όρια της Πανεπιστημιούπολης, είχα την «άνεση» να παρατηρήσω (ολίγον και εξ επαφής) πεντέξι περιστατικά, ενδεικτικά της σχέσης οδηγού και πεζού, ανεξαρτήτως οχήματος ή φύλου· η οδήγηση είναι η μόνη περίπτωση όπου η ισότητα των φύλων είναι αδιαμφισβήτητη.
Διχασμένες προσωπικότητες σε καθημερινή λειτουργία έδειχναν να είναι οι οδηγοί σε σχέση με τον πεζό. Σχέση, στις πλείστες των περιπτώσεων, μίσους ή περιφρόνησης απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας. Διότι όλοι οι οδηγοί πρωτίστως είναι πεζοί· δευτερευόντως οδηγούν. Το ψυχιατρικό παράδοξο του διχασμού εντοπίζεται στην προσωρινή αμνησία: Πώς γίνεται, στο τιμόνι, να ξεχνούν ότι ελάχιστο χρόνο πριν ήταν στη θέση αυτού που τώρα τον βάζουν σε κίνδυνο παραβιάζοντας τον σηματοδότη του; Να πεις σε όλους αυτούς τους ασυνείδητους ότι η προτεραιότητα του πεζού, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, είναι νόμος του ελληνικού κράτους από το 2001; Ε, και;
Πέντε περιστατικά παραβίασης σηματοδότη για πεζούς, σε τρία λεπτά· το ένα εξαιρετικά επικίνδυνο: αλλαγή λωρίδας και στροφή! Κι ένα έκτο, συγγενές: Ανοιγμα πόρτας από μεριά πεζοδρομίου, χωρίς η οδηγός να ελέγξει το πεζοδρόμιο· δικό της και αυτό! Την ψυλλιάστηκα, εκ πείρας (φίλος σακατεύτηκε έτσι από ταξιτζή· χρόνια ταλαιπωρείται!). Παρέκκλινα και της παραχώρησα όσο πεζοδρόμιο χρειαζόταν, να κάνει άνετα τη δουλειά της! Τι άνθρωποι είμαστε, άμα δεν βοηθάμε τον συνάνθρωπο στην ανάγκη; «Παρακαλώ, κυρία μου!», την ειρωνεύτηκα, για το «Ευχαριστώ» που δεν είπε! Αλλά πού;
