Σάββατο μεσημέρι, κάθομαι με την παρέα στο καφενείο του Λουκά, στη Σπύρου Μερκούρη, βλέπω τον καιρό μπουρινιασμένο και την… έκανα εγκαίρως για το σπίτι. Οι πρώτες ψιχάλες με βρήκαν σχεδόν στην είσοδο της πολυκατοικίας. Οσο να μπω, η βροχή είχε δυναμώσει. Οσο να σερβίρω (γεμιστά, τα είχα στο ψυγείο και τα έβαλα τέσσερα λεπτά στα μικροκύματα), έριχνε χαλάζι. Τόσο χοντρό, που ακουγόταν στην τέντα… τύμπανα πολέμου.
Τέτοιο μέγεθος δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί στη ζωή μου: καρύδια· μη σου τύχει να τα φας κατακέφαλα. Συχνή η έκφραση «πρωτοφανές»· στην υπερβολή της: υποδηλώνει σπανιότητα φαινομένου. Το χαλάζι του Σαββάτου στην Αθήνα, τουλάχιστον στα χρόνια μου και για τις γνώσεις μου, ήταν όντως πρωτοφανές, πρωτόγνωρο. Ευτυχώς, η διάρκειά του ήταν ελάχιστη. Αλλιώς θα κλαίγανε μανούλες.
«Αμάν, πάει η τέντα!», ήταν το πρώτο που σκέφτηκα. Το δεύτερο (αυτό δεν το σκέφτηκα, το έκανα· διάβασα μετά ότι το έκαναν πολλοί χαλαζόπληκτοι…), ήταν να συλλέξω από τη βεράντα τρία τεμάχια, που τα έβαλα στην κατάψυξη, ώστε να τα δω και την άλλη μέρα, για να το πιστέψω! Οντως ήταν στην κατάψυξη το πρωί της Κυριακής. Είδα τότε πως το χοντρό χαλάζι, που σερβίρεται σε μπαλάκια, όπως τα παγωτά, δεν είναι, ας πούμε, στερεοποιημένο χιόνι, είναι μικρά μικρά σφαιρίδια, μεγέθους μπιζελιού, κολλημένα μεταξύ τους.
Αχρηστη πληροφορία της ημέρας: Μεγαλύτερη χαλαζόμπαλα έως τώρα καταγράφεται στη μεσοδυτική Πολιτεία των ΗΠΑ Νεμπράσκα, 22 Ιουνίου 2003. Μέγεθος; 17,8 εκ. διάμετρος, 47,6 περίμετρος. Αναλόγου μεγέθους, και οι ζημιές που προκάλεσε η χαλαζόπτωση. Διατηρείται (κατάψυξη και οι Αμερικάνοι!) στο Εθνικό Κέντρο Ατμοσφαιρικών Ερευνών της γειτονικής Πολιτείας Κολοράντο.
ΥΓ.: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως: Το εξαίρετο, πολιτικό διήγημα του Παπαδιαμάντη λέγεται «Χαλασοχώρηδες». Οχι… Χαλαζοχώρηδες.
