Το είδα, χθες, και στην «άποψη» της «Εφ.Συν.», μετά το τριήμερο συζητήσεων στις Βρυξέλλες: «… αυτή τη στιγμή διεξάγεται μια ιδεολογική σύγκρουση», και στο σχετικό ρεπορτάζ: «Χαρακτηριστικά ιδεολογικής διένεξης λαμβάνουν οι συζητήσεις στις Βρυξέλλες…». Οσο είναι, πιστεύω, αυτονόητο ότι πίσω από έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις υποφώσκουν, αναλόγως, μικρές ή μεγάλες ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, άλλο τόσο είναι δύσκολο, νομίζω, σε κάθε περίπτωση, να «βγάζεις από τη μέσα τσέπη» την «ταυτότητα» μιας «σύγκρουσης» ή μιας «διένεξης» και να αποκαλύπτεις το «ιδεολογικό» της περιεχόμενο.
Ιδεολογικό, λοιπόν, ή όχι το περιεχόμενο των συζητήσεων που διεξάγονται, δύο μήνες τώρα, στις Βρυξέλλες είτε στην Αθήνα και… επικουρικά, πλην αποφασιστικά, στο Παρίσι είτε στο Βερολίνο, αυτό που συμβαίνει έχει το… κοινό στην πολιτική όνομα: διαπραγμάτευση ή, αν προτιμάμε στον πληθυντικό, διαπραγματεύσεις. Και μάλιστα, διαπραγματεύσεις τόσο πολυσχιδείς και εξονυχιστικές, που ανάλογες έχουν, νομίζω, να γίνουν από τις διαπραγματεύσεις για το προσφυγικό δάνειο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή!
Ε, ναι, βέβαια, χωρίς πολλά λόγια, τέτοιες διαπραγματεύσεις δεν έκαναν οι προηγούμενες, επί μνημονίου, κυβερνήσεις. Ο,τι και να λένε σήμερα ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος, εδώ ήμασταν και τότε: διαπραγματεύσεις που να προϋποθέτουν αλλαγή πολιτικής –αλλιώτικα θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο–, τέτοιες διαπραγματεύσεις δεν έκαναν. Βεβαίως, το φορτίο για τη σημερινή κυβέρνηση είναι βαρύ, και παίζει μεγάλο ρόλο, αν έχει τις «πλάτες» -επεξεργασία, κοστολόγηση, αποτελεσματικότητα θέσεων και προτάσεων- να το σηκώσει.
Γι’ αυτό, σωστά έπραξε, πιστεύω, ο πρωθυπουργός και ζήτησε, για χθες, σύγκληση της Ολομέλειας της Βουλής, να ενημερώσει επί της πορείας των διαπραγματεύσεων. Βιάστηκε –ίσως δεν ήταν έτοιμος– ο κ. Σαμαράς και μίλησε για «επικοινωνιακό τέχνασμα». Βιάστηκε, πιστεύω, και ο κ. Καμμένος –τέτοιες ώρες!– να εναγάγει δημοσιογράφο, επειδή τον αποκάλεσε «εθνικολαϊκιστή ακροδεξιό». Εδώ κινδυνεύει το δάσος, ασχολιόμαστε με… περικοκλάδες!
