Με είδε να κλαδεύω μια τριαντα-φυλλιά…

Μ’ αρέσουν οι συμπτώσεις! Είναι, άλλωστε, πρώτη ύλη για χρονογράφημα: μπορείς και παίζεις! Ζήτησα από φίλη ειδήμονα να με βοηθήσει, τον αδαή, σε κάτι στον υπολογιστή, καθώς με πέτυχε στο κλάδεμα της τριανταφυλλιάς. Παρ’ ότι πολύ νεότερή μου, αγέννητη όταν πέθανε ο Γούναρης, παρατήρησε εύθυμα: «Σε είδα να κλαδεύεις μια τριανταφυλλιά…».

Εκπληκτος, διαπίστωσα πως όχι μόνον ήξερε τον Νίκο Γούναρη, αλλά της ήταν και ο πιο αγαπητός από τους τρεις μεγάλους του «ελαφρού» τραγουδιού (ουδέποτε εννόησα γιατί αυτό το, δυτικής μουσικής επίδρασης, τραγούδι λέγεται «ελαφρό», όπως και ο Χατζιδάκις απορούσε, γιατί λέγανε «σοβαρή» την κλασική μουσική και τα ραδιόφωνα τη μετέδιδαν, ιδίως, σε μέρες πένθιμες!). Οι άλλοι δύο ήταν ο Τώνης Μαρούδας και ο Φώτης Πολυμέρης. Γνωρίζω πως οι νεότεροι παίζουν στα δάχτυλα (πολλοί και κυριολεκτικά!) τους ρεμπέτες. Δεν ήξερα ότι το «ρετρό» έχει φτάσει και στους… δυτικότροπους τραγουδιστές/συνθέτες! Θυμίζω πως και οι τρεις, Γούναρης, Μαρούδας, Πολυμέρης, εκτός από εξαίρετες φωνές, ήταν βιρτουόζοι κιθαριστές αλλά και συνθέτες μεγάλων επιτυχιών!

Λίγο μετά, που η φίλη… τραγούδησε Γούναρη, πήρα με την αλληλογραφία τη μηνιαία εφημερίδα των Κωνσταντινουπολιτών (ευχαριστώ την κ. Τσουκάτου που μου τη στέλνει ανελλιπώς) «ο Πολίτης» (φύλλο Μαρτίου). Είδηση: «Σύλλογος Φίλων του Ελαφρού Τραγουδιού – Ημερολόγιο 2015». Φωτογραφία; Νίκος Γούναρης! Αφιέρωμα στα εκατό χρόνια από τη γέννηση (Ζαγορά Πηλίου 1915) και στα πενήντα από τον θάνατο (Αθήνα, 5 Μαΐου 1965)!

ΥΓ.: Αμπελόκηποι, δεκαετία του ’50. Καλοκαίρι. Αλεξάνδρας και Εσλιν. Υπαίθριο κέντρο διασκέδασης «Αστυ». Φράκτης από πράσινα μπακλαβαδωτά πηχάκια. Μια δεκαριά ζευγάρια διψασμένα παιδικά ματάκια πασχίζουν να διαρρήξουν πλέγμα από γιασεμί κι αγιόκλημα. Στο φωταγωγημένο πάλκο σταματάει ο χρόνος: Φώτης Πολυμέρης – Νίκος Γούναρης! Τότε που, σαν αύριο, με την παρέλαση της 25ης Μαρτίου… παρελαύνανε και τα πρώτα της χρονιάς λευκοφορεμένα καροτσάκια των παγωτατζήδων…