Μεγάλη Τρίτη, 7.25 π.μ. Λαύκος, Νότιο Πήλιο. Ψύχρα και συννεφιά. Μέσα καλά. Δύο ηλεκτρικά σώματα, το τζάκι… Ο Παλαμάς έβλεπε από το παράθυρο εργάτες να σκάβουν χειμωνιάτικα κι έγραφε «ντρέπομαι για τη ζέστα μου» ή κάτι τέτοιο. Εγώ εδώ δεν βλέπω ψυχή αυτή την ώρα. Ούτε ήχο ακούω. Επίτηδες δεν έβαλα ούτε ραδιόφωνο. Είναι και νωρίς για τον μανάβη με τα μεγάφωνα. Εφημερίδες δεν φτάνουν. Παλιά ερχόντουσαν. Τώρα, τον χειμώνα, στα εννιά χιλιόμετρα, στην πρωτεύουσα του δήμου, την Αργαλαστή.
Λάπτοπ με στικάκι να έχεις και Ιντερνετ, μια ματιά στα πρωτοσέλιδα, να είσαι μέσα στα πράγματα που λέμε, να μη σε λένε οι «μπαρουτοκαπνισμένοι» (με έχουν πει) «δημοσιογράφο του καναπέ» (προτιμώ το «δημοσιογράφος του τζακιού») και συγχρόνως αναζήτηση θέματος. Που μπορεί να είναι και αυτοσκοπός: η αναζήτηση θέματος δηλαδή, να είναι θέμα από μόνη της. Να έχεις το θέμα μπροστά σου, να ξεδιπλώνεται σιγά σιγά κι εσύ να μην το βλέπεις και να το ψάχνεις.
Ο Δημήτρης Ταγκόπουλος (1867-1926), ο επονομασθείς και «Νουμάς», από το ομώνυμο περιοδικό που εξέδιδε, μεγάλη δύναμη της δημοσιογραφίας, του χρονογραφήματος, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κυρίως μετά το 1899, που εγκατέλειψε την ιατρική, στα τελευταία έκανε το χρονογράφημα στην πρώτη σελίδα του « Εθνους».
Είχε τακτική γωνιά σε καφενείο του Συντάγματος. Καθόταν το πρωί με το καφεδάκι του. Εγραφε. Πήγαινε μετά στην Κολοκοτρώνη (εκεί που τώρα είναι η «Εφ.Συν.») και άφηνε το χρονογράφημα. Ενα πρωί, σκασμένος, είδε το τραπεζάκι του στο καφενείο κατειλημμένο από άγνωστο. Κόλλησε: «Και τώρα τι και πώς γράφουμε!». Περίλυπος πήγε στην εφημερίδα, κάθισε σε μια γωνιά κι έγραψε ένα εξαιρετικό χρονογράφημα αφιερωμένο στον άγνωστο που του έπιασε το τραπεζάκι!
