Η ιδιοπαθής νόσος μουσείτιδα ή μουσείωση

Εγραφα χθες ότι επισκεπτόμενος το Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης, που οι Αμερικανοί, άρρωστοι με τις συντομογραφίες, το λένε MET (αρχικά του Metropolitan, Μητροπολιτικού), προσβλήθηκα από την ιδιοπαθή νόσο μουσείτιδα (λέγεται και μουσείωση) και υποσχέθηκα να εξηγήσω σήμερα τι ακριβώς εννοώ με τους όρους μουσείτις/μουσείωσις.

Χαρακτήρισα τη νόσο ιδιοπαθή διότι δεν προσβάλλει όλους τους οργανισμούς. Ορισμένοι μπορούν και ανθίστανται εκ φύσεως. Αλλοι, εκ παιδεύσεως (από το πολύ μουσείο ο οργανισμός εθίστηκε και δεν ασθενεί).

Μια τρίτη κατηγορία ανοσούντων είναι αυτοί που παίρνουν ομοιοπαθητικά χάπια μουσείωσης, από όσους έχουν πρωτύτερα επισκεφτεί τα ίδια μουσεία και μαστιγώνουν τον μέλλοντα επισκέπτη με το καθήκον, επί ποινή θανάτου, να μη χάσει τα δείνα και τα τάδε εκθέματα. Κάτι σαν ενεργητική τύψη συνειδήσεως εκ των προτέρων. Για αμάρτημα, δηλαδή, που δεν διέπραξες, αλλά («Πρόσεξε, κακομοίρη μου…») ενδέχεται να διαπράξεις. Να χάσεις ένα από τα αυγά του Φαμπερζέ, π.χ., μπορεί να μην ξαναφάς ομελέτα στη ζωή σου!

Οι υπόλοιποι και ανυποψίαστοι –ας πούμε οι παρθένοι από μουσεία οργανισμοί– απλώς νοσούμε όπως οι κοινοί άνθρωποι. Παθαίνουμε μουσείωση, αρρώστια που, όπως οι περισσότερες, σε πριονίζει από μέσα. Αν δεν σε ρίξει στο κρεβάτι, το λιγότερο σε φτάνει στα πρόθυρα υπερκόπωσης. Πρώτα συμπτώματα: βλέπεις, π.χ., μάτι του Πικάσο σε πλάτη του Νταλί (σε άλλη αίθουσα!) ή έπιπλο αρτ ντεκό σε τάφο φαραωνικό (σε άλλο Μουσείο)!

Το παθαίνεις μετά από το πέμπτο-έκτο συνεχόμενο μουσείο. Με πρωτόπιασε στο MoMA (Museum of Modern Arts) Νέας Υόρκης. Πρώτη, έκτακτη βοήθεια: αγοράζεις από πάγκους έξω από το μουσείο μαγνητάκια για ψυγείο με όσα δεν είδες μέσα στο μουσείο. Θεραπεία… μουσειακή απεξάρτηση τουλάχιστον τριών μηνών. Μετά, προσοχή, καθότι ευαίσθητος στη νόσο!