Να πούμε το γνωστό… εξαπανέκαθεν «παλιά μας τέχνη κόσκινο»; Διότι, δεν έχει βέβαια νόημα να πούμε αυτό που υποστηρίζει η κυβέρνηση, πως η σημερινή διοίκηση της ΔΕΗ, που υπέγραψε την τριετή επιχειρησιακή σύμβαση με τη ΓΕΝΟΠ (η οποία «πυροδότησε αντιδράσεις για ευνοϊκή αντιμετώπιση», «Εφ.Συν.» 4/3), είναι διορισμένη από την προηγούμενη κυβέρνηση, και ότι, επί πλέον, η διαπραγμάτευση ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο και ολοκληρώθηκε πριν από τις εκλογές∙ άρα (βγαίνει το –κουτοπόνηρο– συμπέρασμα): εμείς τα βρήκαμε, δεν τα κάναμε!
Δεν έχει νόημα, διότι, έτσι κι αλλιώς, είναι η πρώτη επιχειρησιακή, ευνοϊκή για εργαζόμενους, σύμβαση που υλοποιείται (αν εν τέλει υλοποιηθεί!) με τη νέα κυβέρνηση, υπό τις παρούσες, αυστηρότατου δημοσιονομικού ελέγχου, εξαντλητικών διαπραγματεύσεων και παρατάσεων, συνθήκες, και μάλιστα στη μεγαλύτερη επιχείρηση δημόσιου τομέα και μεγαλύτερη γενικώς.
Επειδή, ακριβώς, πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιχείρηση του δημόσιου τομέα της χώρας, η οποία μάλιστα θα επωμιστεί μεγάλο μέρος του κόστους αντιμετώπισης της ανθρωπιστική κρίσης, δεν είναι ούτε ο χρόνος ούτε ο τόπος (η ΔΕΗ) κατάλληλοι να «διακηρύξει» (όπως το έκανε) η κυβέρνηση την πίστη της στις «ελεύθερες διαπραγματεύσεις (ότι) είναι βασικό όπλο για την καταπολέμηση της λιτότητας και εξυπηρετούν τα συμφέροντα όλου του κόσμου της εργασίας και πρώτα από όλα των πιο αδύναμων».
Ως προς αυτό: «… πρώτα από όλα των πιο αδύναμων», θα έπρεπε να το σκεφτούν πολύ στην κυβέρνηση, διότι… εκ παραδόσεως και προϊστορίας (ακόμα και αδικαιολόγητες παροχές υπολογίσιμων ποσών για πολιτιστικές δραστηριότητες…), οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ δεν είναι και το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα… αδυνάτων στον κόσμο της εργασίας!
Οσο για τη διαβεβαίωση πως το (αρμόδιο) υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης δεν είχε την παραμικρή ανάμιξη στις διεργασίες της επίμαχης σύμβασης, ένα έχω να πω: Δεν υπάρχουν μόνον ενεργείς αναμίξεις∙ στην πολιτική και η σιωπή είναι ανάμιξη!
