Υπάρχει θύμα. Υπάρχει και θύτης

Υπάρχει θύμα. Το «γιατί» και το «πώς» θα το κρίνει η Δικαιοσύνη· η τακτική, των δικαστηρίων. Οποτε και αν το κρίνει. Πολλά έχουνε δει τα μάτια μας. Προσωπικά, κληρώθηκα και ορκωτός δικαστής (ένορκος). Μην τα συζητάμε… Ομως γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι σε αυτήν την, από πολλές απόψεις θλιβερή, ιστορία της οδού Γλάδστωνος υπάρχει θύμα. Υπάρχει και θύτης· θύτες απ’ ό,τι διακρίνεται στις φωτογραφίες.

Αρα, ό,τι αδίκημα και να διέπραξε το θύμα (που μπορεί και να μη διέπραξε, και αυτό επίσης θα φανεί· όλα πια, μετά την αποκάλυψη του επίμαχου βίντεο, είναι υπό διερεύνηση· ατυχώς για τους θύτες, το θύμα έτυχε να είναι γνωστός ασεβής στους παροικούντες εντίμους…), ό,τι αδίκημα και να διέπραξε, η ποινή επεβλήθη… αυτοδικαίως. Αυτό, η Ποινική Δικονομία το ονομάζει αυτοδικία. Και μάλιστα η ποινή ήταν οριστική και αμετάκλητη, τελεσίδικη και ήταν η λεγόμενη εσχάτη των ποινών, που έχει καταργηθεί στη χώρα μας το 1993, με τελευταία εκτέλεση το 1972.

Τέτοιο γεγονός –και δεδομένης της ταυτότητας του θύματος– ήταν επόμενο και αναμενόμενο να προκαλέσει κύμα συμπάθειας και διαμαρτυρίας. Το «κύμα» αντιπάθειας (στο θύμα) και συμπάθειας (στους θύτες), που εκδηλώθηκε από ολιγομελή ομάδα, με συνθηματολογικά φληναφήματα περί «αυτοάμυνας», «σιωπηλής πλειοψηφίας» κ.λπ., με υπογραφή εικαστική προσβολή της ελληνικής σημαίας διά του συμβόλου (κεραυνός) των ναζιστικών Ες Ες, μάλλον εμπίπτει στη σφαίρα της ψυχιατρικής ως ακραία εκδήλωση αμετανοήτως ανοήτων.

Που είναι και ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί: Να διεκδικήσει, με τη βία, και να πάρει ρόλο στη ζωή μας η ανοησία, ως αντιπροσωπευτικό πολιτικό μόρφωμα! Φαντάσου, το φανατικό τίποτα να υποδαυλίσει το απαθές ουδέν… όταν στο «δημοκρατικό τόξο» παίζουν τις «κουμπάρες»…