Σκεφτόμουν (το παθαίνω πότε πότε, όχι τόσο συχνά όσο οι υπουργοί, αλλά ενίοτε σκέφτομαι…) πως, αν δεν ζούσαμε σ’ αυτόν τον σχεδόν απομονωμένο ελληνικό μικρόκοσμο, ίσως πρωτοσέλιδο θέμα στις ελληνικές εφημερίδες, χθες, δεν θα ήταν π.χ. το… ασυνήθιστο Μακεδονικό και οι… σπάνιες αλλαγές στην Παιδεία, αλλά η καταστροφή, την Κυριακή, από πυρκαγιά του Εθνικού Μουσείου Βραζιλίας, που λειτουργούσε 200 χρόνια, από το 1818, και περιείχε 20 εκατομμύρια σπάνια –ορισμένα από αυτά, μοναδικά– εκθέματα.
Λέμε, αν… Αλλά δεν… Βράζουμε μετ’ επιμονής και μετ’ επιτάσεως στο ζουμί μας. Το καμαρώνουμε κι από πάνω.
Βριζόμαστε και μεταξύ μας, για να περνάει η ώρα. Και μια χαρά περνάμε σε τούτη τη γωνιά του παγκόσμιου χάρτη, μακριά από τον κόσμο, από τα γεγονότα, μάλιστα με τη βεβαιότητα (αυτό κι αν δεν είναι εθνική ομφαλοσκόπηση) πως είμαστε κέντρο του κόσμου.
Στατιστικά (έτσι για να παίξουμε με τους δείκτες!), από τις 15 ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες το θέμα ανέβασαν στην πρώτη σελίδα –όχι πρώτο, αλλά το εμφάνισαν–, με σύντομο κείμενο προαναγγελίας/παραπομπής η «Εφημερίδα των Συντακτών» και η «Καθημερινή» και ο «Ελεύθερος Τύπος», μόνο με παραπομπή σε μέσα σελίδες. Ολες οι άλλες το αγνόησαν.
Μεταξύ αυτών και οι δύο «θεσμικές» της Αριστεράς: «Αυγή» και «Ριζοσπάστης» (ποιας Αριστεράς, ας το λύσουν μεταξύ τους), προς επίρρωσιν αυτού που υποστηρίζω από πολύ παλιά, ότι με τον πολιτισμό ασχολούνται οι αριστεροί, η Αριστερά ουδόλως.
Ποιος κάθεται τώρα να ασχολείται (κάνει και ζέστη!) με τη σενιόρα Luzia, που την ανακάλυψε σε σπηλιά, το 1975, η σπουδαία Γαλλίδα αρχαιολόγος Ανέτ Εμπερέρ, χαμένη πριν από 11.500 χρόνια· η παλαιότερη κάτοικος ολόκληρης της Αμερικής! Λεπτομέρειες…
