Ποτήρι που έπεσε και στάθηκε όρθιο

Είναι κι αυτό μες στις πιθανότητες: Σου φεύγει ένα ποτήρι από τα χέρια ή το αφήνεις ή το πετάς, πέφτει κα στέκεται όρθιο. Είναι μες στις πιθανότητες. Το θέμα είναι η στιγμή και ο χώρος. Πριν από χρόνια, συγκεντρωθήκαμε καμιά εικοσαριά εθελοντές στο Νότιο Πήλιο και, εφοδιασμένοι με σακούλες σκουπιδιών από τον δήμο, απαλλάξαμε από… ενοχές συμπολίτες που τους διακρίνει η αναισθησία, ό,τι περισσεύει και δεν τους χρειάζεται στο αυτοκίνητο, να το πετούν –εν κινήσει, όπως οι… Κολοκοτρωναίοι– από το παράθυρο στο δρόμο. Γεμίσαμε θυμάμαι, τότε, πάνω από σαράντα σακούλες σε είκοσι χιλιόμετρα.

Το θυμήθηκα, κατηφορίζοντας από Λαύκο (ημιορεινός) σε Μηλίνα (Παγασητικός) με το πόδι, με αφορμή ένα μόνο στα πάμπολλα συνεχή και αδιάπτωτα των Ελλήνων… εξ αμάξης: πλαστικό ποτήρι με καπάκι και καλαμάκι τύπου φρέντο, αλλά όρθιο στην άκρη του δρόμου. Τυχερός, σκέφτηκα, ο ρίψας: ρίψη εν κινήσει και όρθιο το ποτήρι με το καλαμάκι κατάρτι! Εκατό φορές να το προσπαθούσε, δεν θα το πετύχαινε. Ηταν η πρώτη εντυπωσιακή εικόνα εκείνης της ημέρας.

Η επόμενη και εκ διαμέτρου αντίθετη: Γεράκι σε κολόνα της ΔΕΗ. Περνούσα από κάτω. Τότε ακριβώς άνοιξε τα φτερά και πέταξε. Είδα λίγο το περήφανο πέταγμά του προτού χαθεί. Πρώτο μου γεράκι φέτος. Λίγο πιο κάτω, ενώ κατηφόριζα από δεξιά, οδηγός ανηφορίζοντας μπήκε στο αντίθετο ρεύμα. Παραμέρισα, κοντοστάθηκα και γυρίζοντας το κεφάλι τον κοίταξα επιτιμητικά μέχρι που έστριψε. Συνοδηγός, γυναίκα (μάλλον η σύζυγος). Στο πίσω κάθισμα δυο παιδάκια και κάποια μπαγκάζια. Ωρα 9.20 πρωινή, παραμονή Δεκαπενταύγουστου. Πρώτος μαλάκας οδηγός στις πάμπολλες πρωινές καθόδους πεζή από Λαύκο σε Μηλίνα. Ωραίο παράδειγμα για τα παιδιά του!