Σίγουρα έχετε βρεθεί κι εσείς κάποια στιγμή σε κάποιο «Πανόραμα». Κάθε πόλη της Ελλάδας έχει ένα δικό της. Το δικό μου πανόραμα είναι πολύ κοντά στην πόλη. Ενας μικρός κολπίσκος στα Μεσόγεια. Ενα μόνο μαγαζάκι υπάρχει εκεί.
Και κάνει απ’ όλα. Απλά πράγματα, μη φανταστείτε πολλά. Από πάνω από την παραλία πεύκα και αρμυρίκια. Καμιά φορά συναντιούνται αυτά τα δέντρα που τόσο διαφέρουν. Πεύκα από βαθύ πράσινο και αρμυρίκια από βαθύ γαλάζιο. Η θάλασσα, όταν έχει αέρα, τα φτάνει και δροσίζει και τα δυο γεμίζοντας την αμμουδιά της μικρής παραλίας.
Σκεφτόμουν πως μόνο όταν κινδυνεύουμε να χάσουμε τα πιο απλά πράγματα, τότε μόνο καταλαβαίνουμε τη μεγάλη αξία που έχουν στη ζωή μας. Φαντάζομαι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έμεναν ή σύχναζαν στις παραλίες στο Μάτι, θα κοίταγαν -όπως κι εγώ μερικές φορές- εξωτικούς προορισμούς, ξένα «πανοράματα» και θα τα ζήλευαν.
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι δύσκολο να εκτιμήσεις εσύ τον τόπο σου όταν έχεις συνηθίσει τα πράγματα να στέκουν όπως πάντα χρόνια και χρόνια και όταν ξέρεις ακόμα και τι κρύβει κάθε πέτρα που πατάς. Ετσι σήμερα το δικό μου «Πανόραμα» είναι το πιο όμορφο μέρος στη γη.
Η πιο όμορφη θάλασσα είναι εδώ. Το μαγαζί στην παραλία μοιάζει να είναι το πιο ειδυλλιακό μέρος στον κόσμο για να δεις το ηλιοβασίλεμα. Οταν μάλιστα σε περιμένει κάθε χρόνο εκεί ένας φίλος αγαπημένος με ανοιχτή την αγκαλιά του, τότε νομίζω πως είσαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Φαντάζομαι ότι όλοι έχουμε μερίδιο σε αυτή την ευτυχία με κάποιο τρόπο. Η δύσκολη καθημερινότητα δεν μας επιτρέπει πάντα να το βλέπουμε. Να βλέπουμε δηλαδή τη θέα από το «Πανόραμα» που είναι κοντά μας.
