Ολοι έχουμε υπάρξει καταναλωτές της πολιτιστικής βιομηχανίας. Αρκετοί δε είναι αυτοί που ακολουθούν ψυχή τε και σώματι ό,τι σερβίρεται από την τηλεόραση κυρίως, πέφτοντας θύματα σε ό,τι τους προσφέρεται χωρίς καμία αντίσταση.
Πάντα οι «κυριαρχούμενοι» παίρνουν πιο σοβαρά τους κανόνες του παιχνιδιού από ό,τι οι ίδιοι οι «κυρίαρχοι», που ξέρουν πολύ καλά πως εξαπατούν τις μάζες δίνοντάς τους την εντύπωση ότι θα ζήσουν τον μύθο της επιτυχίας. Το βλέπουμε πια στα τόσα ριάλιτι που εδώ και χρόνια μπήκαν στην ελληνική τηλεόραση. Ενας φαύλος κύκλος ανοίγει. Το τηλεοπτικό κοινό ζητά όλο και περισσότερο «αίμα» στην αρένα της οθόνης.
Η βιομηχανία του θεάματος υποτάσσεται σε αυτό που προκάλεσε η ίδια. Το διαφορετικό, το αδοκίμαστο, είναι εμπορικά επικίνδυνο. Τυχόν διευρύνσεις σε κάτι άλλο είναι παρακινδυνευμένο. Ετσι, μια μεγάλη μερίδα του κόσμου που έχει βαρεθεί να βλέπει παραλλαγές της ίδιας εκπομπής γυρίζει την πλάτη στην τηλεόραση. Και πού πάει;
Στο διαδίκτυο φυσικά. Καθώς οι γενιές θα αλλάζουν, το λαϊκό μέσο θα χάσει τους θεατές του αν δεν επενδύσει σε μια πολυμορφία ουσιαστικών προγραμμάτων που προσφέρει ήδη το διαδίκτυο και τείνει να γίνει παγκοσμίως ο μεγάλος του «ανταγωνιστής». Πολλοί είναι πια οι άνθρωποι που μου λένε πως δεν έχουν τηλεόραση στο σπίτι.
Και η δική μου είναι τις περισσότερες ώρες κλειστή. Ωστόσο θυμάμαι εποχές που πραγματικά μας χάρισε μεγάλες στιγμές. Ας ελπίσουμε πως λίγο πριν από την απόλυτη απαξίωσή της θα προτείνει ουσιαστικά θεάματα στους τηλεθεατές και όχι άλλο «βρόμικο» φαγητό.
