Το κάμπινγκ

Της το είπε ορθά-κοφτά: Μάνα θα φύγω. Κόρη πού πας; Μάνα θα πάω… για ελεύθερο κάμπινγκ. Εμεινε μ’ ανοιχτό το στόμα. Η κόρη της η περιλάλητη και μοσχαναθρεμμένη θα πήγαινε για κάμπινγκ και μάλιστα ελεύθερο; Πάει, χάλασε ο κόσμος! Το παιδί που ήθελε ζεστό νερό και ζεστό φαΐ πριν ακόμα περάσει την πόρτα;

Που αν έμπαινε κουνούπι μέσα στο δωμάτιο έπρεπε να φτιάξουν αντικουνουπική ζώνη με λέιζερ; Δεν είναι δυνατόν! Κι όμως! Η ίδια φόρτωσε λίγες μέρες αργότερα στην πλάτη της κόρης της το σακίδιο εκστρατείας που είχε από φοιτήτρια και χώρεσε μέσα το τριγωνικό μικρό σκηνάκι -ίσα ίσα χώραγε ξαπλωτούς δυο ανθρώπους-, τα πασσαλάκια κι άλλα απαραίτητα.

Σταύρωσε το παιδί και περίμενε πάνω από το κινητό να βγουν σήματα SOS του στιλ «μάνα, έλα να με πάρεις γρήγορα από το λιμάνι». Το πρώτο βράδυ τίποτα. Ενα ξερό «Ολα καλά». Κοιμήθηκε ανήσυχα. Φανταζόταν την κόρη της μέσα σε σμήνη κουνουπιών και σε φωλιές με σαύρες. Το δεύτερο βράδυ το μήνυμα έλεγε κάτι παραπάνω: «Ωραία είναι! Ανάψαμε φωτιές! Δες!». Φωτιές;;; Τις σβήσανε τουλάχιστον; Βλέπει τη φωτογραφία. Πολύς κόσμος.

Αλλες σκέψεις τη νύχτα την κράτησαν άυπνη. Οι νύχτες πέρασαν όμως, δέκα ολόκληρες. Ηρθε το μήνυμα: «Μαμά, έλα να με πάρεις από το λιμάνι στις 9». Πήγε, κι ήταν έτοιμη να δει το κορίτσι της αδύνατο και ταλαιπωρημένο.

Αντί γι’ αυτό όμως αντίκρισε η μάνα-κουκουβάγια το κοριτσάκι της, πανέμορφο και ροδοκοκκινισμένο από τον ήλιο, με μάτια λαμπερά, να τη χαιρετά με ενθουσιασμό. «Να το ξανακάνουμε!», φώναξε στις φίλες της. Να το ξανακάνετε, σκέφτηκε κι η μάνα, αλλά αν ξανακούσω να γκρινιάξεις για ζεστό νερό, έτοιμο ζεστό φαΐ κι άλλα τέτοια κομφόρ, θα σε στείλω εγώ για κάμπινγκ παιδάκι μου!