Ομιλώ για την κατ’ αρχήν συμφωνία του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον ομόλογό του της βόρειας γείτονος Ζόραν Ζάεφ στο όνομα Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας της πΓΔΜ· όπου το «Μ» σήμαινε Μακεδονία, έστω πρώην, έστω γιουγκοσλαβική, εβδομήντα χρόνια. Γιατί κάποιοι καμώνονται πως το ξεχνάνε και κάνουν σαν να το ακούνε για πρώτη φορά.
Ασφαλώς πρόκειται για κατ’ αρχήν συμφωνία. Διότι πολλά μένει να γίνουν ακόμα, έως ότου ολοκληρωθεί· και εφόσον ολοκληρωθεί· ούτε γι’ αυτό μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι, καθώς η κατ’ αρχήν συμφωνία περιλαμβάνει ουκ ολίγους όρους δυνητικής άρσεως: κάτι να μην τηρηθεί, από τη μία πλευρά ή από την άλλη, και πάει η συμφωνία περίπατο.
Εξ ου και διαφωνώ με τον Ελληνα πρωθυπουργό που, νομίζω, έσπευσε να δηλώσει «… πεπεισμένος ότι η συμφωνία αποτελεί μεγάλη διπλωματική νίκη και μεγάλη ιστορική ευκαιρία», διότι και τα δύο μένει να αποδειχθούν διά της εφαρμογής· μόνης έως τώρα ασφαλούς δυνατότητας καταξίωσης ή απαξίωσης συμπεφωνημένων. Είναι όμως αυτή η συμφωνία η πρώτη «χειροπιαστή» και «επί εδάφους» που έχουμε σ’ αυτή τη μεγάλη, μακροχρόνια, με άδηλες επιπτώσεις, εθνική περιπέτεια υπό τον γενικό τίτλο: Μακεδονικό ζήτημα.
Κατανοητά όλα, δυσκολίες και ελπίδες, και εύχομαι το καλύτερο: επιτέλους οι δύο χώρες να τα βρουν επ’ αμοιβαιότητι. Ακατανόητος είναι ο πρόεδρος της Ν.Δ. και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης (αποδεδειγμένα ανακόλουθος επί του θέματος), όταν δηλώνει πως «μια κακή συμφωνία προσφέρει έδαφος σε περιθωριακά στοιχεία να πλειοδοτήσουν σε κάλπικο εθνικισμό»! Πού ανακάλυψε τον «κάλπικο» (εθνικισμό); Πιστεύει άραγε πως υπάρχει και γνήσιος; Και ποια θεωρεί κριτήρια γνησιότητας; Νομίζω ότι το παιδί πάει χειρότερα απ’ ό,τι φανταζόμασταν…
