Πρωτομηνιά, πρωτοκαλοκαιριά και πρώτο μπάνιο. Στα γνωστά νερά. Στον Μπάτη. Πρωί, πάντα. Κόσμος αρκετός· στον Φλοίσβο περισσότερος· εκεί και πιο οργανωμένοι: ομπρέλα, καρεκλίτσες θαλάσσης· το πήγαιναν για ολοημερία. Γύρω στους 30° η θερμοκρασία και άπνοια. Τι το θες το σπίτι, μια χαρά θάλασσα!
Τώρα, πόσο καθάρισε από την περσινή πετρελαιοκηλίδα (που ήταν κάπως μεγαλύτερη από κηλίδα, είχε περάσει κι από το αποκάτω στρώμα της θάλασσας), θα σας γελάσω και δεν το θέλω. Τα εργαστήρια πάντως λένε πως καθάρισε. Η κυβέρνηση λέει πως καθάρισε ακόμα περισσότερο· αν όχι ολιστικά, πάντως με προοπτικές ανάπτυξης.
Μικρή σκιά του πρώτου μπάνιου: οδηγός που δεν περίμενε. Τον είδα, στην αφετηρία, έτοιμο να ξεκινήσει, στα ογδόντα μέτρα. Αδειος ο δρόμος: το λεωφορείο (ακίνητο ακόμα) και δύο γιωταχί σε κίνηση. Ετρεξα. Του έκανα νόημα με το χέρι. Πλησίασα στα σαράντα μέτρα και… ξεκίνησε.
Του ξαναέκανα νόημα καθώς συναντιόμασταν (νέος, φορούσε γυαλιά ηλίου). Εκανε πως δεν με είδε, παρότι τον σταμάτησε και το φανάρι της Ποσειδώνος. Είχε τον νόμο με το μέρος του. Και την υπηρεσία· έτσι λέει ο κανονισμός: κινήθηκες; δεν σταματάς, ο θεός αυτοπροσώπως να του κάνει οτοστόπ.
Δεν μου κακοφάνηκε. Μόνο με παραξένεψε. Πολλά χρόνια είχε να μου συμβεί, οδηγός να με βλέπει να τρέχω και να μη σταματήσει· ακόμα και σε στάση, όχι στην αφετηρία όπως τώρα. Το νόμιμον, εντάξει. Αλλά το ηθικόν; Μου φάνηκε κάπως σαδιστικό.
Είδα το ρολόι μου· έχει σημασία; Σκέφτηκα τη θεωρία του ενός: Αν ο καθένας έδινε στον άλλο ένα λεπτό ή ένα μέτρο πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος! Την προηγουμένη ο ίδιος απεργούσε και για μένα. Λεπτομέρειες…
