Εβαλα σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, φράση του Ευαγγελίου που ακούγεται, πιθανόν απόψε, στην ακολουθία του Ευχελαίου, να την παραλληλίσω (άπαγε της βλασφημίας…) με προχθεσινό τίτλο της «Εφ.Συν»: «Οι εισαγγελείς δεν “έπνιξαν” τα θαλασσοδάνεια Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ», εκ παραλλήλου (μπλέξαμε με τις παράλληλες!) με το, επίσης αυτή την εβδομάδα ακουόμενο, εμβληματικό, από Ιησού προς ιερείς: «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί…».
Είναι γνωστό πως τα Ευαγγέλια περιέχουν πράματα και θάματα και για τον χρονογράφο, αλλά και πολλές, απίστευτα πολλές, φράσεις από όσες χρησιμοποιούμε στον καθημερινό μας λόγο είναι παρμένες από αυτά.
Αυτό που με τράβηξε να ασχοληθώ, μεγαλοβδομαδιάτικα, με τα «θαλασσοδάνεια» (άλλως: δανεικά κι αγύριστα) των κομμάτων της τότε συγκυβέρνησης δεν είναι για να τους μπω στο μάτι και να βγω (ενώ δεν το θέλω) υποστηρικτής της σημερινής συγκυβέρνησης.
Είναι για τη φράση στο εν λόγω δημοσίευμα (του Δημήτρη Τερζή): «διαχείριση του χρόνου».
Που σε απλά ελληνικά σημαίνει: πώς κέρδισαν χρόνο τότε (2012) τα συγκυβερνώντα και δανειοδοτηθέντα (με βάση τα τότε εκλογικά τους ποσοστά κόμματα που τα τράβηξαν –πλειοψηφία είχαν– μέχρι το 2020), ώστε μερικούς μήνες μετά (2013), με τροπολογία σε νόμο, την… έκαναν από τα βραχάκια τα στελέχη των τραπεζών που ενέκριναν τις εν λόγω δανειακές συμβάσεις.
Τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του Θεού… πάλι τω καίσαρι· αυτές τις μέρες, επίσης, λέγεται στις εκκλησίες, αλλά κάπως παραλλαγμένα. Ράθυμοι αμετανοήτως…
Εκαναν δηλαδή οι τσίφτες τότε και διέφυγαν ούτω, όπως έπραξε… διαφυγών ο Προβόπουλος με τα «απομειωθέντα» λόγω «κουρέματος» αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων και ΝΠΔΔ.
Τι θα κάνουν τώρα οι σημερινοί (πέραν των καταγγελιών που ήδη έκαναν); Ο Θεός κι η ψυχή τους…
