Δύο πράγματα μπορεί να κάνει κανείς το απόγευμα της Κυριακής, το δεύτερο είναι να πάει σινεμά… έγραψε κάπου ο Πιτιγκρίλι (Ντίνο Σέγκρε 1893-1975), σκανδαλιστικός, προκλητικός, ευφυολόγος συγγραφέας, ευπώλητος στην εποχή του (μεσοπόλεμος), ενδιαφέρων, νομίζω, παρά τα μελανά σημεία του. Εμείς πάντως, οι έφηβοι του ’60, τον μάθαμε από τα… εικονικής πραγματικότητας εξώφυλλα των βιβλίων του, μόστρα διεγερτική στα τότε περίπτερα.
Τον Πιτιγκρίλι σκέφτηκα και παρότι δεν ήταν απόγευμα Κυριακής, Σάββατο ήταν, του Λαζάρου, είπα να πάω σινεμά, μόνο για να πάω σινεμά. Και ο καλύτερος, πιστεύω, τρόπος να πας σινεμά για το σινεμά, είναι να δεις τον μαιτρ του είδους, που λέγεται Σπίλμπεργκ και παίζεται αυτές τις μέρες η ταινία του «Reader Player One».
Διεισδυτική ματιά πίσω από τα εικονικής πραγματικότητας «εξώφυλλα» των σημερινών –αρχής γενομένης από το ’80– ηλεκτρονικών παιχνιδιών, του virtual reality. Ποια η σχέση, τώρα πια, μεταξύ εικονικού και πραγματικού, virtual και reality, πόσο διαφέρουν, πόσο οι διαφορές του ενός από το άλλο είναι διακριτές ή προκαλούν συγχύσεις, με ανεπιθύμητες έως επικίνδυνες παρενέργειες, ιδίως στα παιδιά: το μέλλον του κόσμου.
Εδώ ο Σπίλμπεργκ, εκτός από μαιτρ του σινεμά αποκαλύπτεται και αξιόπιστος παιδαγωγός. Με «μαιευτική» μέθοδο εξάγει πολύτιμα συμπεράσματα. Ασφαλώς, βγαίνοντας, έτρεξε η σκέψη μου στα όσα τώρα αποκαλύπτονται περί τη χειραγώγηση μέσω facebook της ψήφου εκατομμυρίων πολιτών στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ και στο δημοψήφισμα για το Brexit.
Να δούμε και τι σημαίνουν, ίσως, οι «φιλίες» στο facebook, και πόσο… τιμώνται. Μετά τον Σπίλμπεργκ (κάπου κατευθυνόμενος) πέρασα από τον σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα. Εορταστικό κλίμα. Εξω από τα καταστήματα, νεαρός βιρτουόζος πιανίστας έπαιζε κλασικά κομμάτια… realities, χωρίς μεγαφωνική.
