Σημείωνα προχθές την εκ διαμέτρου διαφορά ανάμεσα στο επιχαίρω (χαίρομαι με την αποτυχία του άλλου, χαιρεκακώ) και το χαίρω, χαίρομαι (με την επιτυχία). Στο ίδιο φύλλο, στο ρεπορτάζ του Νίκου Σβέρκου «Η κίνηση Βαρουφάκη και οι κινήσεις τακτικής», διαβάζω πως «δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα αξιοποιήσουν την παραμικρή αποστροφή ώστε να παράξουν εσφαλμένες εντυπώσεις». Σε αυτή την κατηγορία ενυπάρχουν και οι επιχαίροντες. Θα τους συναντάμε συχνά, όσο θα εξελίσσονται οι περί το χρέος διαπραγματεύσεις (η πιο σοβαρή, πιστεύω, λέξη στην πολιτική), άλλοτε να βυσσοδομούν επικίνδυνα και άλλοτε να γίνονται καταγέλαστοι.
Σημασία, νομίζω, για την κυβέρνηση και τις υψηλές ταχύτητες που αναπτύσσει, έχει να προσέχει το κάθε της βήμα και να έχει πρόνοια για το επόμενο. Οχι για να «βουλώνει τα στόματα» όσων θα επιχαίρουν∙ αυτοί θα επιχαίρουν βρέξει-χιονίσει. Αλλά για να «ανοίγει τα αυτιά», με επιμονή, υπομονή και πειθώ όσων είναι διατεθειμένοι να ακούσουν∙ και αυτοί που είναι διατεθειμένοι να ακούσουν, ιδίως στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ, που οι άλλοτε «σταθερές» τώρα πια μεταβάλλονται γρήγορα, είναι πολλοί∙ ίσως περισσότερο από όσους φανταζόμαστε.
Υπό αυτή την έννοια, η ανακοίνωση «του Μαξίμου», στα περί «κωλοτούμπας», είναι σαφής και πειστική: «Διαγραφή χρέους μπορεί να γίνει με πολλούς τεχνικούς τρόπους. Ενας από αυτούς είναι τα όσα παρουσίασε ο κ. Βαρουφάκης. Καμιά κωλοτούμπα λοιπόν». Προσωπικά θεωρώ πως η διαγραφή (μέρους) του χρέους, ως στόχος στρατηγικός, δεν… διαγράφεται∙ παραμένει: προβάλλεται, αποσύρεται και ξαναπροβάλλεται, έως ότου η εθνική μας οικονομία ενδυναμώσει, ανακτήσει την αξιοπιστία της και επανέλθει στην «αγορά». Εάν αυτό συμβεί -και εδώ η μεγάλη ευθύνη ανήκει στην κυβέρνηση-, τότε από άλλη θέση, ισχυρή, θα συζητιούνται το χρέος και οι διευθετήσεις του. Για να παραφράσω τον Κλεμανσό: Αυτά είναι πολύ σοβαρά ζητήματα για να τα εμπιστευτείς… στο παρελθόν.
