Ισως το 2015 θα έπρεπε να ονομαστεί «χρονιά του Καρλ Κράους» (1874-1936), σημαντικού Αυστριακού, εβραϊκής καταγωγής, συγγραφέα, δημοσιογράφου, εκδότη, δοκιμιογράφου, κριτικού, αποφθεγματογράφου, θεατρικού συγγραφέα (έπαιξε και σε έργα του!), που με ανατρεπτικό, δηκτικό, σατιρικό, φιλελεύθερο, αντιρατσιστικό/αντιναζιστικό πνεύμα και ιδιότυπη, πρωτοποριακή γραφή επηρέασε τη λογοτεχνία (όχι μόνο τη γερμανόφωνη) και την κριτική της εποχής του όσο λίγοι. Επίσης, τριάντα χρόνια μετά θάνατον, ήταν από τους «ξεχασμένους» συγγραφείς που ενέπνευσαν τις φοιτητικές εξεγέρσεις του ’68.
Εφέτος είναι η χρονιά του, καθώς: Προσφάτως, η Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών ψηφιοποίησε και εγκατέστησε στο Διαδίκτυο το εμβληματικό περιοδικό που, επί πολλά χρόνια, εξέδιδε ο Κράους, «Die Fackel» («Δαυλός»)∙ στα γερμανικά βεβαίως -922 τεύχη, 22.500 σελίδες! (στη χώρα μας ίσως υπάρξει πρόβλημα σύνδεσης, διότι, παρά τα ηχηρά σαμαρικά περί «δωρεάν wi-fi», υστερούμε σε ευρυζωνικές δυνατότητες!). Ενώ, αυτόν τον μήνα, ανεβαίνει στην Οξφόρδη το θεατρικό–γίγας (800 σελίδες!) του Κράους «Οι τελευταίες ημέρες του ανθρώπινου γένους», σάτιρα του Μεγάλου Πολέμου.
Το ενδιαφέρον για τον Κράους μού αφύπνισε ο φίλος ηθοποιός Γιώργος Μοσχίδης, με έναν αφορισμό του Κράους («Αφορισμοί», Στιγμή 2008) που σήμερα, με το «εξελισσόμενο ελληνογερμανικό “μπρα ντε φερ”» («Εφ.Συν.» 3/2), είναι εξαιρετικά επίκαιρος: «Η απαίτηση του εχθρού να παραδοθεί το γερμανικό πυροβολικό είναι παρανοϊκή. Λογική θα ήταν η απαίτηση να παραδοθεί η γερμανική κοσμοθεωρία, και η απαίτηση αυτή είναι ανεκπλήρωτη»!
Μιας και, τελευταία, προβάλλεται –σωστά νομίζω– θέμα εθνικής αξιοπρέπειας, θυμίζω πως ο Γιώργος Μοσχίδης εμφανίζεται, τώρα, στο Εθνικό, με Γιώργο Μιχαλακόπουλο, Δημήτρη Πιατά και άλλους εκλεκτούς/εκλεκτές ηθοποιούς, σκηνοθεσία Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, στο έργο «Ενας άνθρωπος για όλες τις εποχές» (Ρόμπερτ Μπολτ, 1960): ύμνος στην αξιοπρέπεια ζωής και θανάτου του μεγάλου Αγγλου στοχαστή-ανθρωπιστή (16ος αιώνας) Τόμας Μορ.
Αλλωστε και ο Κράους, αν δεν απεβίωνε… εγκαίρως, σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης θα κατέληγε…
