Ερχεται από πολύ μακριά η φράση «υπερέβη τα εσκαμμένα»· από την αρχαιότητα και ήταν, ας πούμε, αθλητικός έπαινος. Αφορούσε αθλητές-φαινόμενα του άλματος εις μήκος που μπορούσαν και ξεπερνούσαν το σκάμμα· υπερέβαιναν τα εσκαμμένα· πηδούσαν δηλαδή πάνω από 16 μέτρα. Ενδεικτικά, αναφέρονται δύο· δεν ήταν και εύκολη υπόθεση: ένας ολυμπιονίκης από τη Σπάρτη κι ένας πυθιονίκης (δελφικοί αγώνες) από τον Κρότωνα.
Με τα χρόνια, η σημασία της φράσης μεταφέρθηκε, αλλοιώθηκε και ξέπεσε. Σήμερα λέμε «υπερέβη τα εσκαμμένα» για κάποιον που ξεπερνάει τα όρια, το παρατραβάει. Νομίζω ότι με τα μιζαδόρικα της Novartis, τόσο από τη μεριά της κυβέρνησης, όσο και από τη μεριά της αντιπολίτευσης (ιδίως από αυτούς που φέρεται στη δικογραφία να εμπλέκονται), αλλά και από κάποιους εξ ημών δημοσιογράφους, η υπέρβαση εσκαμμένων, αν δεν μπήκε ακόμα στο σπίτι, χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας.
Προσοχή· προπαντός από την κυβέρνηση, που από θέση έχει και τον πρώτο λόγο· κατευθύνει, που λέμε. Αυτό που δήλωσε ο πρωθυπουργός στην Πάτρα περί πατριωτισμού «όχι με όρους εμπρηστικής ρητορείας, αλλά με όρους καθημερινής αρετής», είθε και να το εννοεί και (η κυβέρνησή του) να το τηρεί καθημερινά. Δεν είμαστε τώρα για αγοραία «βούκινα» και χύδην «ξεφωνητά».
Κι αν τα ποσά από τις μίζες, που διέφυγαν του Δημοσίου και ενθυλακώθηκαν ιδιωτικώς, είναι πολλά, ας δούμε και τι μέλλει να αποφασίσει η Βουλή επί του θέματος. Καλό είναι πρώτα οι θεσμοί να κρίνουν και, όπου είναι αδύνατοι, πάλι μέσω θεσμών να ενισχύονται. Αλλωστε, όπως και τα ποτάμια, έτσι και τα εκ λαθροχειρίας χρήματα δεν γυρίζουν πίσω· αν και (παραφράζοντας τον Αϊνστάιν) για τα ποτάμια αμφιβάλλω…
