Θα μπορούσε ο σημερινός τίτλος να είναι: «Από τον Νίξον στον Τραμπ». Ετυχε να δω την ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ «The Post: Απαγορευμένα μυστικά» [«The Post», πασίγνωστη στις ΗΠΑ συντομογραφία της ιστορικής εφημερίδας «The Washington Post»] προχθές, ημέρα που ο Ντόναλντ Τραμπ θα εκφωνούσε στο Κογκρέσο την, από εποχής πρώτου προέδρου, του Τζορτζ Ουάσινγκτον, ομιλία προς το έθνος: «Η κατάσταση της Ενωσης» («State of the Union»).
Αν το θέμα της ταινίας (δημοσίευση, από «Τάιμς Νέας Υόρκης» και «Ουάσινγκτον Ποστ», το 1971, απόρρητων εγγράφων του 1966 για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, την περίφημη «Εκθεση Μακναμάρα»· είμαστε και κομμάτι σιτεμένοι και, παραδόξως, θυμόμαστε…) ήταν η αρχή του τέλους της «ηγεμονίας» Νίξον (λίγους μήνες μετά, του ήρθε «καπάκι» το σκάνδαλο «Γουότεργκεϊτ»), προσωπικά, θα ήθελα να ελπίσω πως η ταινία του Σπίλμπεργκ (που είναι συγχρόνως και ύμνος στην ελευθεροτυπία και καταδίκη στην πολιτική αυθαιρεσία) ίσως αποτελέσει την αρχή, έναν καταλύτη, για το τέλος της «ηγεμονίας» Τραμπ.
Δεν νομίζω άλλωστε –επίσης προσωπική κρίση– ότι ο Σπίλμπεργκ, ένας κατά γενική ομολογία ευφυής δημιουργός, διάλεξε τυχαία θέμα της ταινίας και εποχή, βεβαίως και διανομή· ιδίως οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι, δύο κορυφές, για μένα, του σινεμά παγκοσμίως: η Μέριλ Στριπ στον, κρίσιμο για γυναίκα της δεκαετίας του ’70, ρόλο της κληρονόμου διευθύντριας της «Ποστ», Κάθριν Γκράχαμ, ο Τομ Χανκς στον ρόλο τού τότε, ιδεολόγου της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας, διευθυντή της «Ποστ», Μπέντζαμιν Μπράντλι.
Πιστεύω πως όλη η ομάδα από κοινού, και οι σεναριογράφοι, Λιζ Χάνα και Τζος Σίνγκερ, στήσανε μία, εξαιρετική από κινηματογραφική άποψη, αντι-τραμπική «συνωμοσία», που υποθέτω και ελπίζω ότι θα φανεί στα Οσκαρ…
