Φωνή λαού οργή Θεού ή Θεέ μου φύλαγε…

Τι να σημαίνει άραγε το σχόλιο του κ. Γεωργιάδη, αντιπροέδρου της Ν.Δ., στην ιστοσελίδα της «Καθημερινής» (χθεσινή «Εφ.Συν.»), «Φωνή λαού οργή Θεού» για το προχθεσινό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης;

Να σημαίνει πως η φωνή του πλήθους που συγκεντρώθηκε, θα εισακουστεί από τον Υψιστο, που κι αυτό πάλι σημαίνει πως ο Υψιστος θα συμμεριστεί τις επί του Μακεδονικού απόψεις (που μακάρι να είχανε, λέω εγώ ο με την Ιστορία σχολαστικός, αλλά τέλος πάντων…) του κ. Γεωργιάδη και του πλήθους και θα επιφοιτήσει, τον κ. Νίμιτς για παράδειγμα, να προτείνει στις διαπραγματεύσεις όνομα που δεν θα περιέχει τη λέξη Μακεδονία, ούτε παράγωγά της, όπως λέμε «μακεδονικός χαλβάς» ή «μακεδονική σαλάτα»· αν και το τελευταίο είναι όρος πολιτικός, με βαθιά ιστορική σημασία, πέραν της γαστρονομίας, που θα πει: φύρδην-μίγδην, γενικό ανακάτεμα.

Οχι, δεν προσπαθώ να το διασκεδάσω το ζήτημα. Κάθε άλλο. Και σοβαρό το θεωρώ και την απειλή βλέπω να το κάνει σοβαρότερο η ανεύθυνη δημαγωγία. Μόνο που οι διαπραγματεύσεις, παγωμένες για χρόνια, μόλις ξανάρχισαν.

Και δεν τις κάνουμε μόνοι μας. Υπάρχει και η άλλη μεριά, οι βόρειοι γείτονες, που διεκδικούν και αυτοί να λέγονται Μακεδόνες, και που, παρά τις γνωστές, καταδικαστέες υπερβολές, επίσης δημαγωγικής προέλευσης, κάπως πρέπει να λέγονται οι άνθρωποι και αυτό το «κάπως» να το θέλουν, να νιώθουν ότι τους εκφράζει να λέγεται έτσι η χώρα τους.

Ε, αυτό το «έτσι» είναι που, νομίζω, αναζητείται στις διαπραγματεύσεις. Και, επαναλαμβάνω, όχι μονομερώς. Αναζητείται, δεν επιβάλλεται Ούτε και υπάρχει εγγύηση ότι και αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν θα έχουν την τύχη προηγούμενων. Θεέ μου φύλαγε, να λέμε καλύτερα…